Tenté de facelo y nun soi quién. Dende'l 11 d'ochobre que nun pasaba per equí porque yá nun hai tiempu material. Ye bien difícil sacar un cursu y mediu y sacar la carrera en 4 años en cuenta d'en 5, pero yelo aínda más cuando en cuenta de tener 4 díes de clase a la selmana (como hasta agora) pases a tener 5, y aínda más si has facer un cursín de complementu peles tardes...

Hasta agora, bien por imposibilidá horaria, téunica o porque nun había nada que dicir, dexé esto pa prau... Y el llunes entamo un cursu que va teneme na facultá 12 hores diaries de llunes a xueves, poro, y porque tampoco sé mui bien qué dicir nuevo d'Asturies, del asturianismu o de los problemes que cadez el país dende l'esiliu voi dexar d'escribir equí...

Y anque tuviere tiempu nun sabría más de qué escribir, y hasta qué puntu un tema de rellaciones internacionales, seguridá o polítiques públiques (les coses que más toi dando esti añu) da pie a debatir nada o a dicir nada. Home, podría facer autobombu y vender el mio llibru como fai bien de xente per ende.... pero paso, pa tener un blogue vacíu quiero más que seya en blanco. Nun descarto facer nun futuru un blogue de l'asociación asturianista en Madrid (qu'entá nun tien nome) cuando la tengamos bien """encadarmada"""...

Lo dicho, que faigo cierre patronal y marcho a pegar carteles a Moncloa y Ciudá Universitaria a ver si atopamos dalgún asturiansita más per equí... un saludu a tolos que lleistis esto!!

L'ultraderechista Haider, morrió nun accidente de tráficu bien raru. Salióse de la carretera "por causes desconocíes" y nun llevó a naide per delantre... Ta bien claro qu'esto, ya bien raro en sí mesmo, cuando-y pasa a una persona qu'influi tanto nel panorama políticu européu nun podemos sinón sospechar de que foi un asesinatu.

"Móviles" hai bien d'ellos. Dende'l pro-européu, preferiblemente Francés (que ye siempres Francia la que tira pol carru européu) que ve nel políticu neonazi un pilancu pal desendolcu del europeísmu. O bien nel estáu alemán, que ven peligru de que s'estienda l'amenaza al norte d'Austria. O quien sabe, igual foi dalgún asuntu internu d'Austria el que llevó a eso...

Seya como seya, la práutica de la "guerra sucia" del GAL, anque n'España nun se faiga, o nun se faiga como enantes, ye bien común nos más de los países europeos. Iparretarrak o como s'escriba, el so líder, tamién morrió nun accidente de tráficu, polo visto quedó dormíu nes víes del tren... y el tren claro, llevólu per delantre. Ye una pena qu'estes coses seyan bien comunes y nada rares na vida política. Sicasí, delles veces paez que son necesarios... POdríemos reabrir el debate sobre la "Raison d'état" o'l "Deber ser" democráticu, lliberal y de drechos... En verdá, l'asesinatu d'esti home da pa un debate filosóficu sobre principios, valores, ideoloxíes y si la fin xustifica los medios. (Evidentemente, la fin xustifica los medios, eso siempre, la entruga ye si la fin agora, xustificaba los medios... ¿Sabrémoslo nos próximos díes?, dúldolo).

Ye ensin dulda la midida más afayadiza p'acabar cola crisis y los problemes de la economía. Lo que nun ye de recibu ye que agora la xente vaiga tener que pagar (l'estáu) perres a los bancos que nos últimos 5 años doblaron la so riqueza, a razón d'un espoxigue del 20% añal. ¿Ú esos beneficios? ¿Por qué hai qu'intervenir dando perres públiques cuando los beneficios son privaos? Nun ye almisible qu'un seutor pequeñu y poderosu, sobre manera poderosu, convenza (sabemos bien cómo) a les autoridaes polítiques pa que paguemos les pérdides cuando ellos nun renuncien a les ganancies.

¿Hai qu'ayudar salvando los aforros de la xente? D'alcuerdo. Pero entós vamos facer que los posibles beneficios seyan pa quien pon les perres. Hasta agora punxéronles ellos y foron pa ellos los beneficios, agora non... Lo qu'hai que facer ye nacionalizar, nacionalizar, nacionalizar. Des-privatizar. "Publificar" la banca. Si les perres son públiques, los beneficios tamién. Hai abondos téunicos del grupu A capacitaos pa dirixir una banca estatal. Y pa daqué sedrá l'alministración española una de les más desendolcaes y modernizaes d'Europa... ¿O non?

Al traviés del blogue de Carlos X. Blanco atopé l'artículu de Pelayo Rojo en Glayíu y en castellán, onde diz "...lluevan chuzos, supuestamente de un “fuego amigo”: a) por escribir en un registro del asturiano no aceptado por todos, b) por hacerlo en español, como si no hubiera que “predicar en tierra de infieles” y dar a conocer estos temas en sectores mucho más amplios de la sociedad asturiana...".

Nun-y falta razón a quien lo diz. Dacuando ye importante dar a conocer les idees d'ún, y dar a conocer la nuesa versión al restu de la sociedá. Yo en Madrid, dende qu'aporté, nun aparo de contar la represión llingüística que carez asturies y el réxime d'esceición nel que vivimos. Poro, ye preciso establecer calces pa comunicar y esparder una versión, que ye la nuestra y amás, ye la verdá... pues los que mienten por interés, los que confunden cola terminoloxía y lluchen por tapecer el problema nun somos nós.

Lleía va unes hores en Foreign Policy un artículu mui interesante que falaba del cyberactivismu de los rusos, de los ciudadanos rusos na guerra d'Osetia y Abyasia... (Más información equí: http://www.fp-es.org/el-ejercito-virtual-del-kremlin) Destaca la importancia del usu del inglés, del usu continuo de comentarios hasta nos foros del Warcraft... Daqué asemeyao tendríemos que facer día sí y día tamién los asturianistes.

Lleo n'otru sitiu, y lleo tantos blogues y tantes coses que nun sé nin a quién lo lleí nin ónde (namái que me quedé cola idea) de que la situación d'ASturies ye que namái hai un núcleu de población, unos 30.000, el 3% que falen o falamos l'estándar y que han articular el movimientu de vindicación llingüística, ser los homes-altavoces de la campaña, ser el vehículu de les idees y, si ye preciso, usar otros idiomes y rexistros y foros pa esparder les idees... (Cosa que nun ye difícil, porque por desgracia d'eses 30.000 mui poques asumieron el compromisu de vivir 100% n'asturianu). Hai qu'iguar daqué, una ofensiva global, basada en puntos comunes d'alcuerdo, más alló del CAO y de doilacara.net, hai que facer un plan, primero de dominar el mundu (coles nueses idees y vindicaciones)

Esta fin de selmana, aprovechando unes circunstancies personales, averéme a Xixón y vi la Llaboral (un edificiu perguapu, encamiéntovos dir) y enteréme de qu'Areces (Presidencia del Principáu), tien un despachu ende...

Y ye que güei lleo na prensa que Gabino vuelve a dar caña cola tema la capitalidá, y qué queréis que vos diga. Tien más razón qu'un santu. Nun pue ser que n'ASturies tea faciéndose la política que se ta faciendo. Ye la política del "Puta Oviedo, Puta Gijón". Un paletismu de lo más provincianu (vamos, ye'l PSOE, más provinciana que la FSA.... poques coses hai).

¿Imaxínase daquén que ZP tuviere un despachu de Presidente del Gobiernu en Llión, porque ye él d'ellí? ¿O que Aznar lu tuviere en Valladolid? Ye cenciellamente impresentable. Como poner la Procuradoría Xeneral en Mieres, o la TPA en Xixón. Una cosa son museos, atraiciones turístiques, centros culturales... que ye daqué debatible y otra cosa son les instituciones y les instalaciones propies del país, como la RTPA, la procuradoría xeneral o el despachu de presidencia. Si a Areces nun-y gusta Uviéu, nun quier vivir ellí o nun quier treslladase tolos díes porque-y da galbana, que quede en casa y que se dedique a ser alcalde de Xixón y dexe pasu a otra persona.

Ye llamentable lo que pasa n'ASturies. Nun conozo otra comunidá autónoma nin otru país nel que pase, sacantes otros países que tienen dos capitales o trés, como Sudáfrica, por exemplu. La capital ye la capital, y yelo non por sortéu o caprichu, sinón por unes circunstancies históriques. Naide nun ve mal que Xixón seya la capital de la cultura asturiana cola Arribada y coses d'eses, yo mesmu digo que na defensa de la llingua Xixón lléva-y muncho a Uviéu y el compromisu ende ye mayor, nos particulares y nel gobiernu llocal. Pero otra cosa mui estremada ye poner una capital nuna ciudá que nun-y correspuende d'una manera en nada abierta. Ye como digo la política del "Puta Oviedo", la del paletu del fútbol que nun-y presta la otra ciudá y que fai d'eso política. Uviéu ye la capital d'ASturies, foilo na edá media, foilo cola diputación, col 34... Y Xixón namái que lo foi 2 meses, nuna guerra, cuando Uviéu taba tomada pol enemigu. Y yo nun sé si p'Areces Gabino sedrá un enemigu, qu'igual sí, pero cuido qu'Uviéu nun ta tomada por nengún enemigu estremáu del que ta nel restu d'Asturies. Nun hai cañones, nin guerra, nin nada que xustifique'l treslláu de la capital.

Lo dicho, que si Gabino convoca una mani pola capitalidá. Ehí taremos los carbayones. :-)

Análisis del discursu ye analizar lo que se diz ylo que nun se diz, lo que s'amuesa y lo que non. Güei hebo una manifestación más, a la que como nun podía ser d'otra manera tando n'Asturies, fui...

Llama l'atención ver nun ver nenguna pancarta d'izquierda xunida, anque sí taba ehí dando la cara Iglesias, Noemí y Laura González... en verdá tuvi ganes d'averame a ellos y entrugá-yos qué valor-y van dar a la oficialidá na próxima negociación... L'ausencia de les pancartes da muncho que pensar. Paez que ya nun ye tanto una prioridá. A lo menos paez qu'esta vuelta nun van entrar nun gobiernu, debe ser que nun-yos lo manden en Madrid... Una pena qu'un partíu con unes idees en términos xenerales tan clares y asumibles de la nuesa cultura y la nuesa identidá vaiga dexalo de llao porque nun ye, n'ocasiones, a creyer el so propiu discursu...

Otra manera, foi un poco murnio nun ver nenguna pancarta d'UAS... la coalición fantasma, o ver cómo UNA nun ye Unidá, y d'"una" pa "otra", o meyor, al aviesu, d'otra pa UNA, perdiéronse delles persones nel camín y yá nun igualen al númberu de xente que convocaron pa una d'elles que taben ellos toos enchipaos... (Normal por otra parte). Y yá p'acabar, lo más murnio, como siempre, foi l'ausencia d'AA... Pero bono, yá sabemos a quién obedez AA y a quién beneficia AA coles ausencies. Cuando se llucha (supuestamente, eso dicen) pola unidá d'un movimientu, el movimientu pola nación o, n'esti casu, el movimientu pola llingua, nun se pue facer dándo-y el llombu al 99% restante d'esi movimientu, igual ye qu'hai que pasar pel aru.

Como diz un amigu míu del que nun voi dar el nome, lo del gallego-asturiano ye una cosa qu'usen los socialistes pa separtar al movimientu pola llingua. Nun sé si sedrá verdá o non, pero si fore verdá, yera una bona razón pa nun andar separtándose, y nes coses que nun son n'esencia importantes, bien se pue ceder y negociar. Amás, la cooficialidá del gallego-asturiano na so aria, nun ta reñida cola cooficialidá tamién del asturianu... Hai que recordar que na Vall d'Arán, son oficiales el castellán, el catalán y l'occitanu. Les tres llingües. Nun veo por qué nesi llugar nun diben poder ser oficiales al empar les tres llingües: L'asturianu que ye la llingua d'Asturies (p'aquellos que ven o quieren ver a Asturies como una comunidá llingüística, y non política-cultural namái), el castellán, llingua estatal, y el gallegu d'esa zona que ye la llingua propia y tradicional d'esa fastera. Como digo, nun habría por qué renonciar al asturianu nesa fastera y les postures más abiertes ya incluyentes, nestos temes, suelen ser les meyores y les que más apuesten pola convivencia... Pero como nesti país nun se fai nunca apuesta pola convivencia, vanos asina.

Tamién apetecíame falar de Les Noticies, igual nun tien nada que ver. Pero diéronme un númberu de baldre na manifestación (bona idea, ye una bona facer d'enantar el mercáu y de llegar a xente interesao y posibles clientes). En verdá, al marxe de llinies editoriales más o menos polémiques, y del modelu llingüísticu (que nun m'acaba de convencer en delles coses) cuido que foi un ellementu mui importante pal asturianu. Hai xente que diz que ye prioritario meter l'asturianu nos medios más lleíos pa que llegue a más xente. Nun digo que non, pero a min gústame tener un periódicu (y bien que me prestaba que fore diariu) qu'usa l'asturianu como única llingua vehicular... Igual lu lleemos poques persones, pero les que queremos lleer un diariu profesional escritu n'asturianu, facémoslo. Son 12 años, y dacuando ún tien mieu qu'esti movimientu acabe amenorgando y esi proyeutu vea'l fin... gustaríame creyer que non, que va dir p'alantre y va dir a más y que nun futuru va haber un diariu 100% n'asturianu.... pero como yá digo, eso ye suañar. Nesti país nun se fai apuesta pola convivencia, de facese, va tiempu que tantu diariu dixital tendría axuntao esfuerzos na creación d'un espaciu mediáticu grande, de calidá (pola cantidá de xente que trabaya anguaño nel periodismu dixital asturianu) y tamién polo variao de les sos procedencies ideolóxiques y sociales, bien plural.

pero como digo, otra vegada, nun se ve bien lo d'apostar pola convivencia. Val más falar d'asturianos bonos y malos, o d'asturianistes vs. españolistes, o de CAO vs. non-CAO... Qué se-y va facer, gusten les hosties, la engarradiella y el llevase mal los unos colos otros.

Y yá por meter otra reflexón, qu'igual tampoco nun vien al casu: Qué de xente na mani; qué estremao diba ser too si tolos que tábemos trabayáremos y dedicáremos tiempu a lo cultural, a lo político... o siquiera al activismu militante... Qué diferente diba ser Asturies si toles persones que tábemos ehí faláremos n'asturianu el 100% del día y fixéremos lo posible por vivir n'Asturianu. Qué guapo diba ser si tolos que tamos ellí fixéremos/mercáremos/sintiéremos música n'asturianu, llibros n'asturianu, cine n'asturianu, televisión n'asturianu, política n'asturianu (y pol asturianu) y un llargu etcétera. Pena que muncha xente vea'l compromisu cola llingua como una cita añal. Bono, pena non, doi gracies que lo vean asina, pena ye que nun lo vean d'otra manera tamién y que'l compromisu nun seya más fondu... Taría bien que n'acabando una manifestación d'estes ún s'aparare a pensar que pue facer pola llingua que nun tea faciendo ya. A min gustaríame sabelo, igual hai daqué que nun fixi y que podría facer... si hai idees o suxerencies, almítense :-)

Refugóse'l plan de salvación de la economía de George Walker Bush (Xurde Caleyador Bardial pa los hiper-asturianistes) y ye normal. L'analís que se pue facer d'ello ye mui estremáu, probablemente tenga muncho que ver la popularidá de George Bush, lo difícil que ye facer qu'un parllamentu americanu, y más de mayoría republicana aprebe una xuba d'impuestos, o lo cerca que tán les eleiciones y lo lóxico que paez que seya'l nuevu presidente'l que faiga les polítiquesa afayadices.

Sicasí, lo importante d'esto ye'l discursu qu'un home, ún de los homes "más de dereches del mundu" fexo. G. Bush faló de la necesidá del estáu d'un estáu que yera la única ferramienta que yera quien a afrontar la problemática de la economía... L'home ye l'únicu animal que da dos vueltes na mesma piedra, y ye lo que ta pasando. Cada vuelta qu'hai una crisis, más keynesianismu, más echar per esa boca escontra'l llibre mercáu y más falar bien del estáu. Eso fexo Sarkozy, un home de dreches, increyíble na asamblea xeneral de les Naciones Xuníes... agora foi Bush... volverán les vaques gordes, dalgún día, y otra vuelta, gracies al llabor económicu del estáu, y de la que les coses vaigan bien, volverá a lliberalizase too, volverá a echase per esa boca escontra l'estáu y otru ciclu. Los ciclos son eso n'esencia, la estupidez que mos fai renegar de les ferramientes que mos lleven el bientar; l'estáu y el llibre cambeu. Colo cenciello que paez decatase de que la solución a los problemes económicos pasa per atopar l'equilibru ente l'estáu y el mercáu... pero siempre la cobicia fai escapar d'esi equilibru y empobinar pa otres nueves "cotes de mercáu"... Ye lo que pasó cola borbolla inmoviliaria, colos trataos de Maastritch y tolos que vinieron tres d'él y tola ideoloxía de la trilateral, de Reagan y de Thacher...

Y eso ye o va ser la hestoria de la humanidá que mos queda per delantre: Una de Reagan y otra de Roosevelt, una de neolliberalismu y otra de socialismu... Son too ciclos, nun hai ideoloxíes.

Nun sé por qué pero la poesía romántica (y la pintura) foron siempres como l'hermanu probe... Paez que Becquer nun ta al altor de Machado o Lorca pa la crítica, y lo mesmo pasa con Caspar David Friedrich, que paez que tampoco nun-y llega a la cintura a Picasso o a Monet... Yo soi un incultu na poesía, almítolo, nun sé nin valorala, nin criticala, nin facela; namái que sé dicir si me presta o non, si mercaría un llibru o non. Por eso nun soi mui aficionáu a dar recomendaciones o a criticar (pa bien o pa mal) a los poetes. Pero sí que me va prestar encamentavos una páxina d'una clas de poesía qu'a min paezme mui mui guapa (sé qu'agora saldrán 10 filólogos y teóricos de la lliteratura a dicime que nun tengo nin idea, que X. Bello y B. Piñán son los máximos referentes y qu'esto ye una puxarra en comparanza...) Pues qué queréis que vos diga, a min esto préstame:

http://serondaescura.nireblog.com/

Agora mesmo-y pongo l'enllaz nel mio blogue.

Tán agora aldericando la reforma del estatutu y aprovecha'l PSOE pa pidi-y a IX que s'axunte a ellos nel gobiernu... Supongo que nun habrá respuesta hasta que pase la marea del 4 d'Ochobre y yá entós podrán o non danos la puñalada o nun mos la dar.

Lo gracioso d'esti tema ye que'l comportamientu de PP, PSOE ya IX nun dexa de recordar a les escenes eses tan típiques del colexu onde tres del "pares o nones" de rigor los dos meyores nel fútbol repartíense ún a ún los xugadores... IX ye como esi chaval de gafes ruinín, que'l probín nun sabe xugar mui bien y déxenlu siempres pal final. Él pue decidir si quier xugar o non, pero son los otros, los grandes, nesti casu'l PSOE, que ye l'únicu grande col que queir xugar, per qué banda ha xugar, cómo y ónde. Tien acutáu'l tarrén y tien marcaes les riegles del xuegu: PP y PSOE pautaron l'estatutu, ellos son los dos grandes, los que saben xugar al futbol y los otros namái puen dicir si quieren o nun queiren xugar con eses riegles, pero nun puen facer, o nun faen, nada por cambiar eses riegles o por subordinar el so xuegu a un cambeu d'eses riegles (ye lo más probable, insisto en qu'entá nun mos apuñalaron, pero tán pa ello... supongo)

El problema ye que cuando ún xuega, d'una manera implícita acaba por aceutar les riegles. Si IX xuega cola FSA agora ye que ta aceutando l'estatutu, anque depués diga que non... l'estatutu son les riegles del xuegu, onde se diz cuánto mide la portería, o cuántos pasos hai d'una piedra a la otra, los tiempos, los árbitros y too... Llamentablemente, na Asturies que vivimos los árbitros son de los equipos que xueguen, o sinón mirái de quién ye hermana la Procuradora Xeneral: PISTA, de l'alcaldesa de Xixón. Lo que da una idea de la imparcialidá d'esa muyer... (qu'otra manera igual ye imparcial, nun sedré yo quien lo dulde, pero a la hermana tratarála bien ¿non?)

Lo dicho, que la decisión ta nes manes d'IX, y el problema ye que nesta decisión nun pesen razones esclusivamente ideolóxiques o polítiques. Toos conocemos la situación de desamparu económicu que vive IX tres de perder el grupu parllamentariu propiu nel congresu de los diputaos, les munches deldes, los pocos perdones a estes deldes de los bancos (que sí que-yos perdonen a los partíos grandes)... Al final va ser Botín el responsable del gobiernu anti-oficialidá PSOE-IX... vais velo...

Una de les coses que más me presten de les rellaciones internacionales ye que, masque ún sepia y seya consciente de que nun tien razón, tien que facer y fai lo meyor pal so estáu. Nes RRII podemos reconocer (pa nós mesmos, claro) que l'otru tien razón y facer lo posible por nun-y la dar. Por exemplu, cola tema de les armes nucleares n'Irán, el mesmu drechu ha tener Irán que China, España, los EEXX o Irlanda en teneles, pero fáense polítiques y presiones pa evitalo... El porqué ye bien fácil d'entender: Les armes nucleares en manes d'un réxime islamista son un peligru.

Pero esto, nun ye que pase namái que nes rellaciones internacionales ente estaos, tamién pasa dientro d'un mesmu estáu. Por exemplu, el referendum d'Ibarretxe ye democráticu, llibre... y n'apariencia pa oponese a él nun hai nenguna razón, si ún se considera demócrata. Sicasí, el referendum recúrrese y faise lo posible por boicotealu ¿Por qué? Una vez más la razón d'estáu, que lleva a lluchar pol porgüeyu del estáu escontra lo que ye xusto y percíbese como xusto.

Nun sé cuál ye'l peligru que-y ven PP y PSOE a la oficialidá del Asturianu, pero lo que faen ye un poco lo mesmo: lluchar escontra lo que ye xusto y ye de drechu. Nós, como Irán, debemos ser un peligru, debemos querer tener lo que tienen otros (armes nucleares, llingua propia oficializada...) pa usalo escontra ellos. Igual tanto llamar talibán al militante d'Andecha llevónos a esto o igual venía d'enantes.... Quiciás esta seya la preba mayor de qu'España nun ye una nación: úsase la "raison d'état" escontra una parte de la ciudadanía d'esi estáu. Col referendum los vascos, cola oficialidá los asturianos... Portugal tien dos llingües y ye una nación, pel momentu nun se-y ocurrió oponer una a la otra, quitá-y drechos sinón otorgalos y concedelos. Un mirandés sedrá siempre portugués, porque col tratamientu que-y da a Miranda l'estáu portugués "presta" ser ciudadanu portugués.

N'España per contra, anéciase n'enfrentar a unos colos otros, a una llingua con otra, a una opción con otra... en cuenta d'aplicar na estaya interna la tolerancia, los drechos, la convivencia o la democracia; aplícase la lóxica esterior, la lóxica de la "raison d'état", del xuegu de "suma 0" onde tol avance del otru ye una perda d'ún mesmu. Mentantu la élite política, los Areces y los Ovidios sigan viendo a les minoríes llingüístiques (como los asturianos) o nacionales (como vascos y catalanes) como enemigues, nun habrá nación española nin nada que se-y acerque. Nin arguyu de ser español, nin deseyu de selo. Yo mui poques veces me sentí español o dalgo español na vida, pero les poques, les veces nes que más toleré o aceuté eso foi les veces nes qu'escuchaba'l discursu integrador, tolerante y verdaderamente non-nacionalista d'IU. Evidentemente, nun me creo esi discursu, ye mui guapu pa ser verdá, pero si dalgún día hai na parte española voluntá de "facer país" debería de facese pensando nos intereses y nes idees de les minories nacionales y llingüístiques, non viéndoles como un "mal menor" o como un obstáculu o como dalgo qu'heba que "tolerar". Sinón sintiéndose parte d'elles, empatizando con elles ya identificándose coles sos preocupaciones.

Pena ye que'l "circu políticu" d'esti estáu tea yá montáu d'esa manera, blanco y prieto, bonos y malos, centru y periferia. Pena que dea votos al PP metese con ERC, y a ERC metese col PP, pena que dea votos metese con cataluña en Madrid (pues consecuentemente, dará votos metese con Madrid en Cataluña). Al final lo que pasó ye que montóse un fútbol y nun hai madrid ensin barcelona... naide entiende la identidá española ensin l'odiu/despreciu/tratamientu especial (y cuando digo "tratamientu especial" toi pensando nel tratamientu de los prietos nel XIX que pue resumise na frase "ai, prubín!") pa cola minoría. Nun hai una nación cívica nin hai solidaridá nenguna, nun hai empatía col feble, el feble-minoritariu ye una fiera a esterminar, una viesca peligrosa a evitar o, nel meyor de los casos, un probe indíxena al qu'acutá-y una reserva y tratar con amistá y paternalismu. El feble-minoritariu enxamás ye un igual; nun mos dexen ser españoles, debe ser que somos mui poca cosa pa selo... Bono, nun ye que nun mos dexen, a Michael Jackson naide-y torgaba ser blancu... pero ye que la única alternativa que tenemos pa dexar de selo ye facer como él: arrincanos la piel a cachos...