Güei pasóme una cosa interesante y graciosa... Taba yo caleyando peles cais de la Capital Imperial y desta que paso al pie d'unos mozos d'estética d'esquierdes y en pasando al pie d'ellos diz ún al otru "Joder hoy todo el mundo va de rojo, parece que no hay otro color".

Y yera que llevaba una camiseta bermeya, pero féxome gracia que me tacamundiaren con un españolista... Bona amuesa de que m'importa tan poco'l fútbol y España que nin fixi nada por llevar ún o otru collor.

Otra miente, los españoles incívicos prendieron un contenedor na mio cai y tuvi que llamar a los bomberos.... Sacantes esto, namái que siguen dándo-y al pitu de los coches y tocando los coyones... Yo nun quería que ganare España, non porque-y tenga odiu, sinón por cómo se ponen cuando ganen.

P.D. La temática distendida d'esta entrada nun pue finar ensin una post-data pa la xente que ta enzarrao. El mio total sofitu pa eses 18 persones que más que persones son héroes y exemplos de lo qu'hai que facer.

Nunca pensé qu'una idea mía llevárase a la práutica y aplicárase en cosa de dos díes... Siéntome útil, la verdá, agora namái qu'espero que-yos vaya bien, que son ellos los protagonistes y los que tán comprometíos. Que les idees les lleva'l vientu (o cayen en sacu rotu) pero los fechos recuérdense y cambien el mundu... ¡¡AGUANTÁI!! 

Yá tán 18 estudiantes, de filoloxía toos (supongo)... Vamos ver qué pasa, vamos ver si'l gobiernu d'Areces y Gotor faen loq ue tienen que facer... Y si nun siguen, van siguir...

¡Pero vamos ser más!

¿Quién s'apunta a sumase al encierru si la cosa nun se soluciona? Yo toi dispuestu a facelo... ¿Quién más?

Esi ye'l camín, puxa l'encierru y la llucha d'estudiantes...  ¿Daquén pue dicime si l'encierru ta abiertu a xente d'otres facultaes/universidaes? Dígolo por ver si puedo amestame yo...

"La democracia ye'l gobiernu de la mayoría col respetu a les minoríes", en filoloxía como ye normal, nun dieron teoría política y cuspieron enriba d'esti entamu fundacional de lo que ye la democracia occidental.

En filoloxía nun ye una mayoría que gobierna pal so beneficiu, ye una mayoría -bien curtia- que gobierna CONTRA la minoría, CONTRA una llingua, CONTRA un enseñu, CONTRA un proyeutu. Non, nun ye pa proponer daqué meyor, nun ye pa proponer daqué positivo pa daquién, ye pa torgar el drechu d'una minoría (separada namái que por 4 votos de la mayoría). Violóse la democracia, y naide va denuncialo?

 Ayeri pidí optimismu nesti blogue y tacháronme d'insensatu ya inconsciente... nun sedré yo quien vaiga ñegalo, pero si la gravedá ye grande, la solución ha ser exemplar y drástica.

¿PA cuándo l'encierru? Esto ye más grave que lo de Catuxa...

¿Enzarraránse?

Daquién pue pensar qu'esta ye una mala noticia. Pero enquivócase. Nun quita nin una migaya del optimismu d'ayeri, porque magar que seya una noticia mala pa la llingua, nun ye relevante.

Nun dexa de ser llacerioso que 71 persones tengan el poder pa decidir sobre una carrera, sobre una llingua (opúnxime y opondréme siempres a l'autonomía universitaria, daqué qu'esplicaré dalgún día). Pero nun son nada. Son 34 votos, 34 persones... ¿Pero qué persones? Nun son eses 45 persones que representen a un millón d'asturianos y siéntense na Xunta Xeneral, estes, a lo más, representen a 1000 persones del ámbetu académicu y paezme que toi pasándome cola cifra. De toes maneres, al que nun-y convenza esti argumentu, nun tien más que ver qué defendíen los dos candidatos a rector (paezme que los cuatro: la carrera) que ver que nun hai carrera güei pero tampoco habíala ayeri... Qu'Asturies vivió y vive ensin una decana pro-llingua y nun pasa nada.

El cambeu del que falé ayeri, sigui, ye ayenu a una institución como la universidá (a la que-y ñego la mayúscula); les semeyes siguen, los miles de persones que dieron la cara ehí tán, les enmiendes al congresu de la FSA siguen enriba la mesa, la xente asturianista del PP tamién, la mayoría silenciosa que llevanta adulces la voz pol asturianu nun dexa de medrar y de tomar concencia, el cambeu avanza... Tamos nun procesu hestóricu, díxilo ayeri, y nos procesos hestóricos hai tensiones, avances y retrocesos... Hébolos na Revolución Francesa (que de xuru estudiaríeis) pero por munchos "Girondins" qu'heba, por munchu reaccionariu sueltu, el cambeu sigui. Ye'l "We the People", de los padres fundadores, nós el pueblu, non ellos los profesorucos refa, porque'l suxetu hestóricu somos nós y por muncha élite que se llance embaxo'l carru el carru va siguir demientres que la xente puxe per él...

Nun hai que se rendir. Nun hai motivos, somos un pueblu en movimientu y nun mos da más lo que 34 persones que nun se representen más qu'a sigo mesmes digan, 34 persones que nun tienen más méritu o llexitimidá que'l facer una tesis y sacar un puestu na universidá. El cambeu ta faciéndolu'l pueblu, la xente. "We the People" y non 34 profesores refalfiaos, 2500 semeyes en www.doilacara.net son más que 34 profesores amargaos. El Yes We Can ta vivu, y Ana Cano -anque agora nun seya decana- sigui faciendo parte d'él.

Tuvi viendo les últimes semeyes na páxina de www.doilacara.net y la verdá qu'he reconocer que ye un bon pasatiempu pa cuando ún desconecta de nun facer nada... (Tres d'un mes con esámenes, ún nun tien ganes de dir a pol últimu)

Nun voi buscar los enllaces y metelos equí, pero voi dicir cuáles foron les semeyes que más me prestaron: De mano, gustóme la d'un mozu que llevaba un pollu nel costazu, como una pita de peluche que tenía una pancartuca sobre la oficialidá, prestóme ver tamién a un home prietu, claramente un emigrante, comprometíu cola llingua del país que lu agospia: A xente como esti paisanu da gustu abrí-yos les puertes de casa y dicí-yos aquello del cantar de dixebra: "si vienes, nun voi entrugar". Otra que me prestó fo una madre col so fíu bebé nun carru, zaramicando los güeyos, mui adorable. Tamién, cómo non, al mio amigu mirandés, dende París (podéis ver el so bloque a la drecha d'esti post)... Y tamién la semeya de la controladora aérea na torre de control de Santiago del Monte. Tamién prestóme ver a Llamazares, pol fechu de que ye diputáu, y a ver si más diputaos s'animen a facer esto...

Creyo qu'Asturies entero y parte del mundu ta volcándose con esta campaña, hai un tastu nel aire de que les coses tán cambiando. Les agrupaciones del PSOE tán revolviéndose un poco escontra'l mesmu discursu, hai xente crítico pidiendo la oficialidá, los del PP tán abriéndose nun procesu llargu qu'esperemos qu'acabe bien, los d'IX yá taben nel carru... Hai un periódicu diariu preparáu pal añu que vien; la TPA va pasu ente pasu metiendo coses n'Asturianu... ¿Por qué ñegalo? Tamos viviendo un cambeu hestóricu nun sé si la muerte (o'l coma) del asturianismu políticu ye'l revivir del cultural... Pero tamos empobinando pa otra etapa hestórica, tamos pa frañer col Surdimientu, col movimientu pola oficialidá (que devendrá nun movimientu pola llingua a seques) y tamos entrando nuna nueva fase. Nun sé si va ser desta, con esti estatutu, o va ser pa otra, pero ta al cayer.

Les coses avancen, el procesu sigue, ye imparable, cada día asúmese más, cada día la oficialidá vertebra a más xente, cada día la llucha pola oficialidá va aceutándola un sector más d'Asturies. Ta trescalando a la población, ta siendo un signu d'identidá más, como yá lo yera la santina, la bandera o la sidra. ¿Facémonos una semeya pola oficialidá? Va ser bien ceo daqué tan normal como sentir ¿Vamos de sidres?. Asturies cambia, siempre hai espaciu y sitiu pal pesimismu, bien ye verdá, pero per primer vegada en bien de tiempu hai tamién un requexu pal optimismu, pa ser felices, pa sentir que somos quien, que'l Yes We Can del Trasgu d'Obana ta ehí, ye posible, y nun creyo que venga un francotirador de la CIA a matalu. Somos un pueblu en movimientu, somos xente, individuos, persones que tamos asumiendo una llucha, la llucha pola llingua, pola identidá... Nun tamos lluchando pola llingua de los nuesos güelos, per primer vez, tamos faciéndolo pola de los nuesos fíos, pola d'esi guah.ín nel coche colos güeyos zarraos, pola d'esi qu'aínda ta pa ñacer, pola del tuyu y la del míu, por qu'un día seyamos quien a usar l'asturianu.

Cada día veo más cerca'l conciertu DE la oficialidá, esi día nel que vamos abrazanos toos, como pueblu, por ver una llucha fecha, cumplida, por ver que la tarea vital na que mos metimos nos últimos 30 años va llegar a bon puertu. Y yá sé qu'hai espaciu pal pesimismu, hailu siempre, pero daqué ta cambiando, eso naide nun lo pue ñegar. Ye'l cambiu de tecnoviking, el del Xilecu de Fierru, el del PACON, el de radio sele, el de www.doilacara.net, el de la blogosfera, el de la Gaceta d'Asturies, el González y González, Fueya en Blancu, el Xanu, el Trasgu, la llectora intempestiva, los mirandeses del Sur, el cambiu de la TPA, d'Humberto Gonzali, de Pilar Fdez. Pardo, de les mocedaes socialistes, de la xunta pola, d'EMIR y d'Unidá, d'universitarios asturiansites en Madrid, el de la xente del chigre, y el de la xente del cartel... ye to güela y la mía, que tán decatándose de que nunca nun falaron mal, son los maestros y profesores, que decátense de que l'asturianu alienda, ta vivu y nos necesita... Los mensaxes llanzáronse bien de tiempu atrás, pero como les botelles que lleva la mar, apuerten sero al so destín, pero apuerten; y tán aportando...

Esti ye'l to cambiu. Ye'l míu. Ye'l cambeu d'esti pueblu, d'esta Asturies que llevanta adulces la cabeza pa pedir respetu pal so idioma. Tamos faciéndolo posible, tamos espardiendo un mensaxe, tamos llevando la llucha a les cais, tamos cambiando esta sociedá... Nunos años los nuesos fíos entrugaránnos ónde tábemos daquella, cuando algamamos la oficialidá. ¿Qué fixismo cuando s'oficializó l'asturianu? ¿Con qué fondu retratámonos na semeya pola oficialidá? Asturies alienda aire nuevu, siéntolu, respírolu... Ye l'aire del cambiu, ye'l cambiu de les fotografíes, ye'l cambiu d'un pueblu qu'esconsona y muévese, que s'implica, que s'axunta nun oxetivu común, non-escluyente, abiertu a quien quiera trabayar nél...

Asturies cambia, y tamos faciéndolo posible... Somos suxetos hestóricos d'un cambiu y tamos viviendo un momentu irrepetible.

Muncho llovió desque nos 70 apruciere'l Conceyu d'Asturies en Madrid y desendolcare la so actividá. Yo sé dalgo d'aquello (poco) d'oyides, de tenelo lleío per ehí y de poco más. Nel 76 nin mio madre yera mayor d'edá y yá taba furrulando o pa furrular aquella asociación.

Lo cierto ye que daquella l'enseñu universitariu estendióse enforma a les capes más populares, fíos de mineros y d'obreros estudiaron carreres y tresformóse la sociedá, anque lo d'estudiar en Madrid o más alló de Lleón (inclusive'l mesmu Lleón) namái que podíen facelo les élites.

Sicasí, anguaño somos bien de mozos de clase media o popular los que tamos estudiando carreres universitaries fuera d'Asturies bien porque nun da la nota, bien porque nun les hai nel nuesu país. Na mio facultá tamos, pel momentu, una moza en socioloxía y yo en polítiques; y eso porque va dos años punxi un cartel n'asturianu nes muries pa contautar con otros nacionalistes, nun sé si nes dos nueves "fornaes" d'estudiantes habrá dalgún na so carrera o na mía. El casu ye que bien d'inxenieríes, periodismu, polítiques, socioloxía... de xuru que quédame dalguna. Son una bona mina de la que sacar xente pa organizase y facer daqué por esparder el pensamientu asturianista, la cultura y la ideoloxía nacionalista nestes tierres ásperes de Castiella.

La verdá ye que pel momentu somos cuatro persones d'ente 18 y 23 años, pero esperamos que col tiempu seyamos más. Si conocéis a daquién mozu, asturianu, asturianista/nacionalista/independentista que tea pa Madrid ponéilu en contautu con nós en: nacionalistes[@]hotmail.com

la llibertá sexual foi una cosa que s'algamó esti sieglu pasáu n'Europa y n'Occidente. Foi ún de los mayores llogros, anque aínda queden delles coses por algamar; como la despenalización del albuertu pa finar una lucha vieya yá... Hai un peligru, seique vedáu, escontra'l qu'hai qu'alvertir y recordar lo qu'implica da-y pasu a cualaquier cosa.

Si democracia y lliberalismu nun ha implicar una desproteición del ciudadanu y la privatización (nun ye otra que lliberalismu mal entendíu); lliberación sexual nun ha implicar la puesta n'escena de práutiques contraries a ello. Tuvi viendo agora va unos minutos el programa de Cuatro "Callejeros" y abúltame increyíble qu'entá nun heba partíos mayoritarios (nin minoritarios) que propongan lo que ye de xusticia: la completa y total illegalización de la prostitución.

Porque nin el sexu nin l'amor son mercancíes nin servicios. Pue qu'heba xente agora que fale d'eses muyeres (o homes) qu'exercen la prostitución por voluntá y porque quieren más facer trés felaciones a la nueche que llimpiar escaleres, esisten, pue qu'esistan; pero ye igual que la xente que "quier trabayar más pa ganar más". Nun hai qu'escaecer qu'el negociu del sexu, mesmo que nes rellaciones llaborales, básase nuna rellación desigual, y tracamundiar eso ye facer una mala interpretación que pue conducir (y conduz) a conclusiones terribles como les que tamos viviendo. Hailo en Madrid, hailo na gran vía a dellos centenares de metros de mio casa, hailo na Casa de Campo, n'Asturies hailo -que yo sepa- nel Campillín...

Ye terrible que seya delitu ser antimonárquicu y quemar una semeya del rei y nun lo seya ser puteru (o ser puta).

 Nun sé si naide nun s'aparó nunca na cantidá descomanada qu'hai nel mundiu (nesti requexu del mundiu llamáu Europa) qu'hai de peluches... Esos seres guapos (o feos) suaves, blandos y dacuando con cares qu'inducen a la ternura.

Dacuando, los peluches son una manera de tresmitir un mensax de ternura: un noviu a una novia (o al aviesu); una persona a un bebé o guah.e pequeñu y bien poques otres ocasiones más. Al marxe d'esta tresmisión de Ternura, l'usu de los peluches ye por demás descomanáu pa la importancia real que tendríen que tener: Convirtiéronse nel comodín del que regala y nel camín fácil pa facer un regalu. Poca xente hai que nun tenga o reciba o tenga recibíos peluches como regalu, y nun digo namái na so tienra infancia...

La cantidá de peluches qu'ún tien, de xuru, que pue que seya correlativa al númberu de xente que, o nun te conoz, o te fai regalos por compromisu (sacantes les esceiciones amentaes). Y a lo último tamos viendo daqué más preocupante que la sobrepoblación de peluches, que ye la nacencia d'eses coses horteres qu'aseméyense a un peluche y que tienen mensaxes como "te quiero mucho" o "suerte" o "ponte bien" y que nun son más que coxines con güeyos y boca pintaos y les lletres prietes nellos. Sí, sélo, son de peor gustu que los peluches y muncho más comodinos... Pal que nun los conoza, o nun repare no que falo, apúrro-y la semeya cola qu'abro'l post. Y yá sabéis, nun me regaléis coses d'esa traza..

L'otru día taba falando con una amiga mía rusa, qu'aportó a Asturies con 6 años ya integróse dafechu na sociedá asturiana; nun fala asturianu, non, pero sí que lo dio en clase (vamos, como la mayoría la xente n'Asturies)...

Taba comentándome que nun soporta'l panorama cultural n'Asturies: Diz que paez que la entruga que más ta nel aire ye ¿Yes partidariu/a de Gustavo Bueno? y diz amás que namái qu'hai dos tendencies d'escritura; los qu'ella llama "Progres" que diz que sienten a Ismael Serrano y tán enllenos d'escritura social lorquiana etc, etc; y los que llama "fachas" que tán averaos a formes más clásiques royu Quixote.. Tamién diz que paez que'l poeta de referencia ye Ángel González y que diz qu'eso ye como lleer otra vegada a los del 27...

Ella sostién que ye asina too, mesmo los qu'escriben en llingua nacional que los que lo faen na imperial, anque bien ye verdá qu'enxamás nun sintió nin lleó a Bello falar de poetes portugueses (sorprendióse cuando-y lo dixi).

 La verdá que la tema da muncho pa reflexonar, y aparase a pensar por qué nesti país hai un periódicu que-y da cancha a un home senil como Gustavo Bueno con unes idees tan retrógrades, partidariu de la pena de muerte y del xenocidiu cultural de la nuesa llingua... La verdá, el problema d'Asturies, vien d'esti "franquismu tresversal"; qu'al aviesu que lo qu'asocede en cataluña col catalanismu, asumíu voluntariamente por toles ideoloxíes ytendencies, nesta tierra vemos cómo esi tastu d'ideoloxía podre, d'Hunosa, estatismu, seición femenina, coros y dances y patrioterismu bastardu s'afita ente'l texíu social matándolu y amatagándolu. Y eso ye lo que mos lleva a ver postures como la cerrazón pa cola oficialidá nes files de la FSA (daqué indesplicable nun partíu supuestamente progre que frañe cola postura que caltién nel restu l'estáu); o a fechos como que La Nueva España seya l'únicu diariu de nome franquista que nun lu camudó, o que na prensa asturiana se-y dea'l tratu que se-y da a la nuesa cultura ya identidá, o que nun heba sitiu pal debate nin pal progresu, o que los sindicatos furrulen más al mou del sindicatu vertical, como una empresa de colocación que como un verdaderu sindicatu, o que mos lleven a producir bien de lletricidá (el duple de la que precisamos) matándonos con cánceres, metiéndonos torretes llétriques y produciendo pa otros... O la que lleva a presuntos esquierdistes a escribir poemarios nazi-fascistes, según mio amigu Inaciu (como bien diz equí)

Ye la mentalidá del desarrollismu, la que ta tres de cada muselón, tres de cada obra pública innecesaria y descomanada, tres de cada banzáu, tres de cada museu xurásicu... Ye'l turismu franquista nel que tamos basando la economía asturiana... Ye'l modelu franquista de coros y dances el que s'impón pa tratar el padrimoniu cultural; ye'l modelu franquista el de colocación sindical y de comederos na alministración... Y ye'l modelu franquista de represión el que carez l'independentismu asturianu y tolo que tea más a la esquierda de les opciones polítiques representaes na Xunta Xeneral.

Quitamos un dictador, pero caltenemos el mesmu sistema cultural (cultural nel sentíu ampliu, nun falo namái que de llingua)... Ye hora d'una revolución cultural, pero atopámonos que nun hai élites, que repítense esquemes y que, al meyor, la mio amiga tien más razón de la que-y daba de mano...

Normalmente, si falo d'un llibru, aguardo a lleelu dafechu pa falar d'ello; pero voi mui espaciu cola tema los esámenes, y ye un llibru mui llargu... Nun quixere dexar de comentar les impresiones que me dieron les primeres 200 páxines (la metá):

 Ye'l meyor llibru n'asturianu que lleí enxamás... (tp ye que seya un lleutor de la de dios) pero ye d'esos pocos llibros que foron a enganchame y a nun querer qu'acaben y siguir y siguir lleendo. Nun sé que me pasa colos llibros a lo último (pue que seya mal lleutor) y ye qu'igual lleo un llibru de 200 páxines, y lleo 150 o 180... o 190... y pósolu y apárome y nun teo ganes de volver a él... Ye por eso qu'a lo último acabo mui pocos llibros, a nun ser que tenga una auto-disciplina enorme... y ye que con esti llibru pasóme al aviesu, l'autodisciplina tuvi que la usar p'aparar de lleelu y meteme más colos esámenes qu'ando mal con ellos.

Yo nun sé si lu lleería muncha xente (de mano yá digo que yo non, que voi pela metá), pero falóse muncho de potestas y bien poques persones lu lleeron o-y fixeron una crítica o falen d'él. Nun entiendo que nun seya un llibru de cultu o de referencia pa la lliteratura asturiana d'anguaño, paezme una obra maestra, al altor de la Compañía Blanca de Conan Doyle o d'el Nome de la Rosa (que ye la novela medievalista que más me prestó)... Nun sé a qué esperen pa tornar al castellanu, al catalán, al francés y tal Potestas nin por qué nun falen d'él... Y, nun entiendo cómo nun suena más el nome de "Xulio Arbesú" como un grande de la lliteratura asturiana, porque d'él nun lleí más nada, pero la so obra ye grande grande grande... (y non sólo n'estensión)

Chapeau! Monsieur Arbesú!

Si falo d'una llingua que nun ye oficial na mayor parte del territoriu nel que se fala, y que namái que lo ye nun pequeñu pueblu del estáu vecín... ¿De qué falo?

Pos podría ser de l'occitanu: Y ello ye qu'hai un vieyu país n'Europa llamáu Occitania, asitiáu  na costa mediterránea y nel que la so xente estiéndese per trés (L'español (Arán), el francés y l'italianu). La so llingua ye una de les más vieyes de la Europa Llatina y daquella, na dómina medieval, una de les más prestixoses qu'influyó a otres como'l Portugués.

 Ye una llingua guapa, como la de nueso, y que nun sona igual nos llabios d'un ciudadanu francés que d'un ciudadanu italianu (mesmo que mos pasa col mirandés).

Equí la so Radio Sele: http://www.radiolengadoc.com/ 

A les tribus urbanes qu'hai na Asturies nacionalista: gafapastes y asturl.lales principalmente (podéis velos pola estética y hasta decatávos de cuála sois); súmense les propies del país y del restu'l continente: Los tuneros, los bakales, los h.evis, los puncarres, los pih.os, los perroflautes, los nazis, les lloques (un so-grupu d'homosexuales), los horteres... etc. Quiero axuntar otra más, que creyo que ta conformándose y que ye más bien d'importación.

Na mio facultá madrilana, hai otra suerte de tribu urbana que ta acabante nacer, o que yo toi acabante de decatame de qu'esistía... Yo llámolos "Los Flanders" pero bien puen ser los beatos, los santurrones o cualaquier otra cosa que s'asemeye. Son xente que polo xeneral ye bonal, y que tien idees o creencies relixoses poco comunes nesta dómina: Formen parte de grupos de catecismu, fan escursiones a Huesca a retiros espirituales, convivencies, van a la capiella, esparden propaganda relixoso pel campus y axúntense ente ellos.

Nun son nenguna seuta, avérense al restu de persones y son cordiales y bonales, pero tienen eses idees estrañes, anacróniques diría yo, y enfótense nelles y fan por espardeles organizándose pa ello. Llamóme l'atención porque n'Asturies nunca nun lo viera (mesmo que nun viere enxamás anarquistes-perroflautiles, hasta aportar a Madrid), nun sé si se conoz d'esta esistencia o si estes coses medren a la solombra de la emigración sudamericana (mui influenciada pola narcotonada, el regetón y los telepredicadores) o ye pola casualidá de qu'hai un cura estudiando na mio facultá y ye él quien remana too...

y ye que como diz astúrix: Tán llocos estos madrilanos...

Xunto col aragonés, l'asturianu ye la única llingua del estáu marxinada por esti servidor de busques. Taría bien que'l PP (tan proclique que ye a lo último) propunxere na Xunta Xeneral una moción pa que la xunta-y pida a esta compañía una versión n'asturianu del buscador (ensin sovenciones añales, gracies, que con traducila una vegada ye abondo).

...Cuando la xusticia ye un instrumentu, un arma, entós más te val bien llevate bien col que la tien namano. Ye meyor aselar, callar y, si acasu, dici-y amén al que controla esi brazu llargu y armáu que ye la xusticia.

Nun estáu nel que PP y PSOE nomen a los xueces, nel que los xueces pertenecen a asociaciones "progres" o "tories" que nun ye mui difícil d'atalantar quién ye'l dueñu de caduna, onde tu entres con un papel blancu nuna sala y el xuez velu blancu, y na d'al llau, l'otru xuez velu prietu... nun hai seguridá dala. O sí, la seguridá del que sabe que si combaya col poder va tar seguru y nun-y va pasar nada.

Ye la xusticia una de les pieces (nun ye la más pesada, pero sí la de más dureza) qu'afiten l'actual sistema de dominación que carez Asturies, ye'l sistema nel que ye posible criminalizar a un mozu por llevar gasolina y petardos, pidir 20 años de cárcele por él... Nun país onde por esto, ensin cometer delitu de sangre dalu puen llevate a la cárcele ensin xuiciu, tenete nella 100 díes enzarráu, aislláu de la familia, en Madrid y llueu, por poner una bomba casera na sede del PSOE endilgate 10 atentaos más??

Si ye verdá, o hai indicios de que Fer diba poner o taba poniendo una bomba, quiero que lu xulguen por eso;sí; pero namás que por eso pero non que-y apliquen l'antiterrorista, que lu incomuniquen, que-y endilguen toles coses que la policía nun foi pa facer y que-y echen enriba tola mierda que foron a pañar. Y, sobre manera, que se tenga en consideranza qu'esti home, culpable o non, nun cometió delitu de sangre dalu.

 ¿Pero qué podemos esperar d'un estáu nel que la xusticia fai política y fai una política u otra según-y peta al gobiernu?

Nada bono.

Una vegada, un embaxador, menos esperimentáu y más mozu, nel primer añu de destín nel estranxeru, suañó, a la calor de lo que deprendía ende y de la teoría, que siempres ye mui guapa, cola posibilidá d'algamar la xuntura de tol asturianismu políticu alrodiu d'unos mínimos y d'un cabezaleru escoyíu nunes eleiciones primaries abiertes a tol asturianismu (qu'al empar sirvieren pa recaudar fondos)...

El proyeutu yera guapu, y el casu ye qu'agora sigui viéndolu guapu y necesariu... Igual un día, el tiempu da-y la razón a esi embaxador tan mozu, pero l'embaxador nun quería tener razón, nin protagonismu, nin perres, nin poltrona... (Eses 4 coses poles que mata y muerre la "clase política" asturianista). L'embaxador yera un idealista, pero lo murnio d'ello, nun ye que l'embaxador fuere un idealista, yera que l'embaxador yera tan idealista como la inmensa mayoría de los sos conciudadanos, qu'igual nun facíen nada (nin faen), pero buscaben lo mesmo que él...

L'embaxador intentólo, ensin ésitu, y tien la conciencia tranquila; hailos que busquen lo mesmo que él y nun lo intentaron ¿Tendrán la conciencia tranquila? Espérolo.

Lo grave ye que, con tolo que pasó, esi embaxador, non tan mozu, piensa lo que pensó va 2 años puntu por puntu...

(Calca equí pa ver la entrevista a Asturies Ciudadana que-y fexo'l Trasgu, esi gran cronista del asturianismu)

Güei soi Rusu.

 Y separatista tola vida.

Nun fai falta ser separatista pa tener seleición nacional xugando mundiales y eurocopes: Escocia xuega, Irlanda del Norte (qnin ye nación) xuega, Gales xuega, Inglaterra Xuega... ¿Xq nun xuega Castiella, Cataluña, Asturies...? ¿Qué ye qu'ensin l'asturianu nel fútbol empaten? ¿Ensin los asturianos nel baloncestu nun son nada?

Sedrá eso...

 Puxarra d'estáu quemos da pel culu, puxarra de país que mos dexamos y gústanos... Méxennos, dicen que llueve, y nós cantamos "singing in the rain"

Nota: La semeya nun ye mía, ye de http://fueyaenblancu.nireblog.com

He dicir que nun tuvi vagar hasta va poco, y llueu, había "fuelga de fotógrafos" (toos d'esame) y tal... Equí da la cara l'embaxador, una lleenda urbana d'eses. Quixi salir delantre del edificiu de correos, primero porque gústame muncho, y segundo porque ye d'ehí d'onde vienen les coses bones (y les males) d'Asturies, y hasta ellí teo qu'averame pa recoyeles.

Vais llamame inorante (soilo dafechu) pero taba mirando agora un programa na 2, que llámase La Mandrágora y falen de teatru, y salía una obra de teatru en catalán... Y yo quedé pensando, si arriendes de monólogos cómicos y del típicu teatru de costumes, si hai teatru n'asturianu o non... Escritu vi poco, pero creyo que representáu hai aínda menos...

Si daquién me pudiere dicir dalgo sobre cómo y dónde ver obres de teatru "normales" (a min el teatru de "maruxa y el so home que ye llabriegu y bebe en chigre" nun me gusta nada...) agradecería-ylo.

Bona noticia la de que Dixebra va representar al nuesu país n'Eurovisión... A ver si ye verdá lo de los "douze points" y ganamos a los demás... anque con quedar nuna bona posición yá val. La verdá ye que ye una bona noticia que seya Dixebra'l grupu que mos vaiga repersentar na primer convocatoria.

 De mano, porque nun son folc, en segundu llugar porque son de los grupos con más ésitu que trespasaren les nueses llendes, en tercer llugar porque son del ghetto y tresmiten mensaxes que compartimos la minoría asturfalante-politizada (hai una mayoría asturfalante que ye de 60 años etc que nun ta politizada)  y en cuartu llugar porque ye un grupu que me presta.

Como Teleareces, de xuru que va cagar pa esto (como ye vezu); habremos tar atentos al youtube y a la TV3, que ye per ehí per onde vamos enteranos y vamos ver el festival... Esti mes d'ochobre sintonizái la TV3 y a ver cómo quedamos....

"Lo qu'importa nun ye que'l gatu seya blancu o prietu; ye que cace mures"

 La política, estrémase de la utopía lliteraria o económica en que fala de lo posible y lo real, lo real cambia, según les fuercies hestóriques y según el tiempu... y lo posible, tamién. Hai posibilidaes a llargu, a mediu y a curtiu plazu y la política ye facer real lo qu'ún deseya. Pasu ente pasu, adulces, o de manera rápida.

Munches vueltes, nos foros de política, caise nel erru d'acusar a tala o cuala persona diciéndo-y "ye un posibilista" o "ye un radical"... dícenlo los d'AA a los del PAS, los del PAS a los d'Unidá, los d'Unidá a los del PAS, los del Bloque a los demás... etc.

Si ún plantega agora: ¿Ye meyor ser radical o posibilista? de xuru que les aliniaciones nún bandu o notru son impepinables y faense a mou de relixón política; pero la respuesta ye namái qu'una: Depende.

Depende de la coxuntura política, depende de les posibilidaes, de lo que pueda o non ganar el movimientu...  de los oxetivos a algamar a curtiu, mediu y llargu plazu. Hai qu'escaecer dafechu la idea de que "un posibilista ye un vendíu" o de qu'"un radical nun val pa nada". Depende, depende de la situación y el contestu. Na cataluña de los 80, nun había espaciu pa una radicalización del mensax y los oxetivos: ERC; na d'anguaño sí. Yo creyo que ye un erru copiar d'otros llugares (seya Galicia, Castiella, Cataluña, País Vascu o Valencia) y hai qu'analizar un pocoñín lo que tenemos en casa y aplicá-y una estratexa única: ¿Que la política de lobbismu pa cola oficialidá per aciu d'asociaciones como "Caveda y Nava" da resultáu? Pos un aplausu y a siguir per esa llinia; ¿Que nun hai avances? (que nun ye lo mesmo que que s'algamen les coses de guelpe); entós podemos pensar nuna llinia más radical como los encierros o les fuelgues de fame polos drechos civiles.

 Lo mesmo nel planu nacional... Un problema teóricu: ¿Qué pasa si tas de diputáu na xunta y has d'escoyer ente que se reconoza'l drechu a l'autodetermín o la oficialidá? Les dos coses son necesaries, pero una tien más urxencia qu'otra. Facer l'analís de cuála ye más importante (o necesaria) y de qué métodos consiguir p'algamala ye necesario.  Yo pongo la llingua perriba de la patria, y mesmo que yo munchos, porque cuido qu'hai un tiempu pa salvar la llingua (esti) y que la patria nun ta en peligru; pero sí tal so mediu económicu y cultural; que ye la base de la patria y de la construición d'una nación. Nun se pue entamar la casa pel teyáu, y na hestoria ha haber una fase rexonalista, una fase nacionalista y una fase independentista... Les fases nun tienen por qué ser lliniales, nin consecutives, y puen quemase etapes (anque nun ye recomendable)...

Igual el fallu fo querer quemales mui ceo, igual foi poner en marcha'l tren cuando aínda nun entraren nél viaxeros, y agora quedaron na estación del rexonalismu o l'autonomismu... Nun sé cualu ye'l fallu en tola puesta n'escena del nacionalismu asturianu, pero cuido qu'hai dos coses imporantísimes:

1- La copia (consciente o non) d'otros procesos que tienen una lóxica estremada (duelme ver que supuestos nacionalistes asturianos tienen y usen "banderes vasques"; non por solidaridá pa colos vascos, sinón porque d'un mou o d'otru identifíquense na so llucha anti-española": esto demuestra que cuturalmente, el nacionalismu asturianu nun ye fuerte, ye como si fixéremos películes n'asturianu, pero copiándo-yos el guión a los estauxunidenses... Tamos mal nesti planu.

 2- La demonización d'otres estratexes, ya identificar la estratexa cola esencia: Nun creyo que la esencia d'un militante del PAS, la d'ún d'Unidá o la d'ún d'AA seya mui estremada; unos son d'esquierdes y otros de centru o de centru derecha... Evidentemente, pero cuido que pa toos tán perriba les polítiques de nación que les polítiques de clase (Sinón, en cuenta de votar AA o U, votaríen IX; y en cuenta de votar PAS votaríen PP ó PSOE). 

Hai que decatase que la esencia d'estos trés partíos ye la mesma: Poner perriba la "patria" que la "clase" (anque nengún de los tres renuncie a la so clase), lo que los estrema son les estratexes, y llueu ehí puen xulgase les estratexes: Anguaño son un fracasu les trés, eso ta nidio en votos, resultaos y espeutatives: AA en 20 años nun foi quien a superar 4000 votos, Unidá superólos pero frañó nes xenerales y agora ta silente, y el PAS yá vimos lo que-y pasó...

Nun hai qu'enzarrase nos fracasos, hai que dir a los trunfos, dir y ver por qué la CA (PAS-UNA) algamó escañu en 1991 y el PAS repitió cásique sacando un segundu en 1995... ¿Por qué? ¿Qué estratexa tenía'l partíu qu'aportó? ¿Qué coxuntura había? ¿Qué estratexes siguíen los demás? Y a partir d'ehí hai que facer lo posible por recrear eses condiciones, sociales, polítiques y culturales y repetir. 

Entamaron agora una campaña nel mio campus, pa que "respetes los llibros" y que nós, los estudiantes irrespetuosos nun los escarabayemos. Dende equí, que paez que nesti blogue dexo lo políticamente correuto a un llau, voi facer una apoloxía curtia del llibru solliñáu:

Hai xente pa la que paez qu'un llibru ye un oxetu de cultu, un daqué que trespasa les llendes de lo humanoy que tien más d'oxetu celestial y divinu que de ferramienta d'utilidá...

Yo pel momentu nun tuvi la suerte de tener nengún llibru míu asoleyáu, nin lliterariu nin académicu, pero si veo ún y véolu solliñáu diba sentime bien: porque eso amuesa un interés más alló de lo "estándar", una busca d'afondar no que ta ehí y d'entendelo meyor. Nun llibru de testu, cuido yo, el fechu de que tea solliñáu ye perimportante, porque a más d'ún afórra-y trabayu (a min aforrómelo dacuando) que daquién fo per delantre de ti solliñando ye una guía na llectura y una aida perimportante nos momentos nos que'l tiempu ye escasu.

Dende equí aprofito pa da-yos les gracies a toles persones que solliñaron llibros de testu o "qu'entraben nel esame" enantes de min y que valieron pa min y pa cientos de persones.