Refugóse'l plan de salvación de la economía de George Walker Bush (Xurde Caleyador Bardial pa los hiper-asturianistes) y ye normal. L'analís que se pue facer d'ello ye mui estremáu, probablemente tenga muncho que ver la popularidá de George Bush, lo difícil que ye facer qu'un parllamentu americanu, y más de mayoría republicana aprebe una xuba d'impuestos, o lo cerca que tán les eleiciones y lo lóxico que paez que seya'l nuevu presidente'l que faiga les polítiquesa afayadices.

Sicasí, lo importante d'esto ye'l discursu qu'un home, ún de los homes "más de dereches del mundu" fexo. G. Bush faló de la necesidá del estáu d'un estáu que yera la única ferramienta que yera quien a afrontar la problemática de la economía... L'home ye l'únicu animal que da dos vueltes na mesma piedra, y ye lo que ta pasando. Cada vuelta qu'hai una crisis, más keynesianismu, más echar per esa boca escontra'l llibre mercáu y más falar bien del estáu. Eso fexo Sarkozy, un home de dreches, increyíble na asamblea xeneral de les Naciones Xuníes... agora foi Bush... volverán les vaques gordes, dalgún día, y otra vuelta, gracies al llabor económicu del estáu, y de la que les coses vaigan bien, volverá a lliberalizase too, volverá a echase per esa boca escontra l'estáu y otru ciclu. Los ciclos son eso n'esencia, la estupidez que mos fai renegar de les ferramientes que mos lleven el bientar; l'estáu y el llibre cambeu. Colo cenciello que paez decatase de que la solución a los problemes económicos pasa per atopar l'equilibru ente l'estáu y el mercáu... pero siempre la cobicia fai escapar d'esi equilibru y empobinar pa otres nueves "cotes de mercáu"... Ye lo que pasó cola borbolla inmoviliaria, colos trataos de Maastritch y tolos que vinieron tres d'él y tola ideoloxía de la trilateral, de Reagan y de Thacher...

Y eso ye o va ser la hestoria de la humanidá que mos queda per delantre: Una de Reagan y otra de Roosevelt, una de neolliberalismu y otra de socialismu... Son too ciclos, nun hai ideoloxíes.

Nun sé por qué pero la poesía romántica (y la pintura) foron siempres como l'hermanu probe... Paez que Becquer nun ta al altor de Machado o Lorca pa la crítica, y lo mesmo pasa con Caspar David Friedrich, que paez que tampoco nun-y llega a la cintura a Picasso o a Monet... Yo soi un incultu na poesía, almítolo, nun sé nin valorala, nin criticala, nin facela; namái que sé dicir si me presta o non, si mercaría un llibru o non. Por eso nun soi mui aficionáu a dar recomendaciones o a criticar (pa bien o pa mal) a los poetes. Pero sí que me va prestar encamentavos una páxina d'una clas de poesía qu'a min paezme mui mui guapa (sé qu'agora saldrán 10 filólogos y teóricos de la lliteratura a dicime que nun tengo nin idea, que X. Bello y B. Piñán son los máximos referentes y qu'esto ye una puxarra en comparanza...) Pues qué queréis que vos diga, a min esto préstame:

http://serondaescura.nireblog.com/

Agora mesmo-y pongo l'enllaz nel mio blogue.

Tán agora aldericando la reforma del estatutu y aprovecha'l PSOE pa pidi-y a IX que s'axunte a ellos nel gobiernu... Supongo que nun habrá respuesta hasta que pase la marea del 4 d'Ochobre y yá entós podrán o non danos la puñalada o nun mos la dar.

Lo gracioso d'esti tema ye que'l comportamientu de PP, PSOE ya IX nun dexa de recordar a les escenes eses tan típiques del colexu onde tres del "pares o nones" de rigor los dos meyores nel fútbol repartíense ún a ún los xugadores... IX ye como esi chaval de gafes ruinín, que'l probín nun sabe xugar mui bien y déxenlu siempres pal final. Él pue decidir si quier xugar o non, pero son los otros, los grandes, nesti casu'l PSOE, que ye l'únicu grande col que queir xugar, per qué banda ha xugar, cómo y ónde. Tien acutáu'l tarrén y tien marcaes les riegles del xuegu: PP y PSOE pautaron l'estatutu, ellos son los dos grandes, los que saben xugar al futbol y los otros namái puen dicir si quieren o nun queiren xugar con eses riegles, pero nun puen facer, o nun faen, nada por cambiar eses riegles o por subordinar el so xuegu a un cambeu d'eses riegles (ye lo más probable, insisto en qu'entá nun mos apuñalaron, pero tán pa ello... supongo)

El problema ye que cuando ún xuega, d'una manera implícita acaba por aceutar les riegles. Si IX xuega cola FSA agora ye que ta aceutando l'estatutu, anque depués diga que non... l'estatutu son les riegles del xuegu, onde se diz cuánto mide la portería, o cuántos pasos hai d'una piedra a la otra, los tiempos, los árbitros y too... Llamentablemente, na Asturies que vivimos los árbitros son de los equipos que xueguen, o sinón mirái de quién ye hermana la Procuradora Xeneral: PISTA, de l'alcaldesa de Xixón. Lo que da una idea de la imparcialidá d'esa muyer... (qu'otra manera igual ye imparcial, nun sedré yo quien lo dulde, pero a la hermana tratarála bien ¿non?)

Lo dicho, que la decisión ta nes manes d'IX, y el problema ye que nesta decisión nun pesen razones esclusivamente ideolóxiques o polítiques. Toos conocemos la situación de desamparu económicu que vive IX tres de perder el grupu parllamentariu propiu nel congresu de los diputaos, les munches deldes, los pocos perdones a estes deldes de los bancos (que sí que-yos perdonen a los partíos grandes)... Al final va ser Botín el responsable del gobiernu anti-oficialidá PSOE-IX... vais velo...

Una de les coses que más me presten de les rellaciones internacionales ye que, masque ún sepia y seya consciente de que nun tien razón, tien que facer y fai lo meyor pal so estáu. Nes RRII podemos reconocer (pa nós mesmos, claro) que l'otru tien razón y facer lo posible por nun-y la dar. Por exemplu, cola tema de les armes nucleares n'Irán, el mesmu drechu ha tener Irán que China, España, los EEXX o Irlanda en teneles, pero fáense polítiques y presiones pa evitalo... El porqué ye bien fácil d'entender: Les armes nucleares en manes d'un réxime islamista son un peligru.

Pero esto, nun ye que pase namái que nes rellaciones internacionales ente estaos, tamién pasa dientro d'un mesmu estáu. Por exemplu, el referendum d'Ibarretxe ye democráticu, llibre... y n'apariencia pa oponese a él nun hai nenguna razón, si ún se considera demócrata. Sicasí, el referendum recúrrese y faise lo posible por boicotealu ¿Por qué? Una vez más la razón d'estáu, que lleva a lluchar pol porgüeyu del estáu escontra lo que ye xusto y percíbese como xusto.

Nun sé cuál ye'l peligru que-y ven PP y PSOE a la oficialidá del Asturianu, pero lo que faen ye un poco lo mesmo: lluchar escontra lo que ye xusto y ye de drechu. Nós, como Irán, debemos ser un peligru, debemos querer tener lo que tienen otros (armes nucleares, llingua propia oficializada...) pa usalo escontra ellos. Igual tanto llamar talibán al militante d'Andecha llevónos a esto o igual venía d'enantes.... Quiciás esta seya la preba mayor de qu'España nun ye una nación: úsase la "raison d'état" escontra una parte de la ciudadanía d'esi estáu. Col referendum los vascos, cola oficialidá los asturianos... Portugal tien dos llingües y ye una nación, pel momentu nun se-y ocurrió oponer una a la otra, quitá-y drechos sinón otorgalos y concedelos. Un mirandés sedrá siempre portugués, porque col tratamientu que-y da a Miranda l'estáu portugués "presta" ser ciudadanu portugués.

N'España per contra, anéciase n'enfrentar a unos colos otros, a una llingua con otra, a una opción con otra... en cuenta d'aplicar na estaya interna la tolerancia, los drechos, la convivencia o la democracia; aplícase la lóxica esterior, la lóxica de la "raison d'état", del xuegu de "suma 0" onde tol avance del otru ye una perda d'ún mesmu. Mentantu la élite política, los Areces y los Ovidios sigan viendo a les minoríes llingüístiques (como los asturianos) o nacionales (como vascos y catalanes) como enemigues, nun habrá nación española nin nada que se-y acerque. Nin arguyu de ser español, nin deseyu de selo. Yo mui poques veces me sentí español o dalgo español na vida, pero les poques, les veces nes que más toleré o aceuté eso foi les veces nes qu'escuchaba'l discursu integrador, tolerante y verdaderamente non-nacionalista d'IU. Evidentemente, nun me creo esi discursu, ye mui guapu pa ser verdá, pero si dalgún día hai na parte española voluntá de "facer país" debería de facese pensando nos intereses y nes idees de les minories nacionales y llingüístiques, non viéndoles como un "mal menor" o como un obstáculu o como dalgo qu'heba que "tolerar". Sinón sintiéndose parte d'elles, empatizando con elles ya identificándose coles sos preocupaciones.

Pena ye que'l "circu políticu" d'esti estáu tea yá montáu d'esa manera, blanco y prieto, bonos y malos, centru y periferia. Pena que dea votos al PP metese con ERC, y a ERC metese col PP, pena que dea votos metese con cataluña en Madrid (pues consecuentemente, dará votos metese con Madrid en Cataluña). Al final lo que pasó ye que montóse un fútbol y nun hai madrid ensin barcelona... naide entiende la identidá española ensin l'odiu/despreciu/tratamientu especial (y cuando digo "tratamientu especial" toi pensando nel tratamientu de los prietos nel XIX que pue resumise na frase "ai, prubín!") pa cola minoría. Nun hai una nación cívica nin hai solidaridá nenguna, nun hai empatía col feble, el feble-minoritariu ye una fiera a esterminar, una viesca peligrosa a evitar o, nel meyor de los casos, un probe indíxena al qu'acutá-y una reserva y tratar con amistá y paternalismu. El feble-minoritariu enxamás ye un igual; nun mos dexen ser españoles, debe ser que somos mui poca cosa pa selo... Bono, nun ye que nun mos dexen, a Michael Jackson naide-y torgaba ser blancu... pero ye que la única alternativa que tenemos pa dexar de selo ye facer como él: arrincanos la piel a cachos...

Sorprendióme llegar va dos díes a Madrid y descubrir nada menos que 9 comentarios al mio últimu post. Poro, y como hai munches coses na mesa, voi abrir otru post.

La mio opinion ye la de comentariu que firma "Mordred", yo pienso igual qu'él no d'Unidá: "un proyeutu abiertu a la sociedá, de futuru y de xuntanza". Como diz Jesusito hai que buscar la manera de que la xente d'otres formaciones s'indentifique col proyeutu.

Nun se pue facer un proyeutu "buscando un espaciu propiu", si yo faigo'l partíu "nacional socialista astur", el "partíu comunista de les tierres astures", tamién son un espaciu propiu, pero nun son un espaciu común. La dialéutica equí ta ente l'"espaciu propiu" y l'"espaciu común".

L'espaciu propiu ye'l de quien precisa identificase, autoafirmase, etiquetase, especificase y facese más únicu ya indivisible nesta sociedá. L'espaciu común ye o pue ser llugar de referencia pa una sociedá. Son dos cares d'una mesma moneda, n'efeutu, tolos partíos precisen d'espacios propios y d'espacios comunes. Y bien podría esteblecese qu'a mayor espaciu común menor espaciu propiu, hasta'l puntu de que los grandes partíos (PP y PSOE) nun tienen espacios propios, sinón que furrulen a golpe d'encuesa faciendo o nun faciendo coses según lo qu'indiquen les variables sociolóxiques. Nel otru estremu de la cuerda, taría Andecha Astur, por exemplu, que ye un espaciu tan propiu y tan poco común (o raru) qu'acaba por dar una socioloxía particular, un sistema de creencies, de visión políica, d'análisis y hasta de llingua, dicen algunos que falen d'"andechés".

Pa min, l'asturianismu habría de se mover ente esos dos espacios, nun ye fácil, pero ye la esencia de lo político. Escaecer l'espaciu propiu y metese de lleno nel común lleva a la des-ideoloxización, y escaecer l'espaciu común enzarrándose nel propiu lleva a la marxinalidá, la intransixencia y les práutiques cuasi-seutaries.

L'espaciu propiu del nacionalismu, y dalgo d'esto fala Germán Abad na entrevista, anque enquivocáu dafechu, ye'l del asturianismu cultural. Él dicía (y nun cito testualmente, porque los de Les Noticies dixital quitaron la entrevista) que "Asturianistes culturales puen ser toos" pero qu'asturianiestes políticos son la "esquierda nacionalista"...  Ye un erru que'l proyeutu d'asturianismu políticu nun faiga por atropar a la xente del asturianismu cultural. L'asturianismu cultural ye un espaciu común (onde confluyen dende andecheses como David Rivas a xente del PP como Humberto Gonzali, pasando per Xuan Xosé, xente d'IX y d'UNA, amás de xente non-militante...); y al empar ye un espaciu propiu que s'identifica con una serie de llendes, mui poco marcaes, del restu de la sociedá (xente qu'usa l'asturianu, que s'esmolez por Asturies... etc).

Afortunadamente a naide-y dio tovía por repartir carnés d'asturianista cultural, lo qu'igual desplica los grandes ésitos d'esti movimientu que va dende Hevia a Dixebra, dende Gonzali a Rivas, dende Bello a Darréu... Si vamos a facer l'asturianismu políticu dándo-y el llombu al cultural, vamos daos. Si agora resulta qu'en cuenta de tender pontes que vaigan de Bello a Darréu, de Gonzali a Rivas o d'Hevia a Dixebra; lo que vamos facer ye parcelar y marcar el territoriu como un perru mexando, vamos daos. L'asturianismu políticu debería de facer por atropar el votu del asturianismu cultural y amás de xente de fora del asturianismu. Esto ye, nun se trata de facer un "partíu pola oficialidá"; trátase de facer un "partíu polos problemes d'asturies"; nos qu'un mui importante ye la oficialidá, pero onde tamién hai otros como la emigración, la perda de capital humano... etc.

La pallabra del asturianismu políticu que más lu defina tien que ser "abiertu"; abiertu, diría yo, a toles persones que quieren tresformar lo qu'hai agora, progresista nel sentíu de progresar y d'acabar col modelu d'anguaño. N'Asturies nun hai una guerra asturies-españa, nun hai blancos y negros, bonos y malos. Hai grises, y por fuercia tenemos que ser grises... Vamos a meté-y un poco de blanco al gris pa salir d'esti panorama tan prieto qu'hai, pero hai que ser grises. Lo demás ye simplismu ya infantilismu o complexu de nun se sabe bien qué y querer andar etiquetándose...

La edá de les etiquetes dicen que son los 15 años, cuando la xente se viste d'una marca o d'otra y diz con arguyu "yo soi comunista" o "yo soi nacionalista" o lo que seya... Pero si queremos facer un proyeutu políticu pa xente mayor, pos nun podemos siguir pela vía andecha astur/germán abad.

Entrugábame un anónimu que qué opinión tenía yo del llamamientu conxuntu d'AA pa la mani: Pues que nun ye creyíble. Una organización que nun firma un manifiestu tan elemental, neutru y necesariu como'l del CAO (que sí firmaron el restu d'organizaciones asturianistes) nun tien credibilidá pa pidir nada "común" porque ellos esclúyense de la iniciativa más "común" qu'hai nel asturianismu.

Yá aventurándome un poco más, diría que ye echar gasolina al motor internu: Quedar énte la militancia como "negociador y conciliador" y como naide va aceutar una ufierta asina d'un partíu que se comporta asina, vender a la militancia-relixosa el discursu de "¡¡son ellos!!!" (los que nun quieren la unidá, los que nun quieren lluchar por Asturies... etcétera). L'esquema d'AA ye mui fácil de ver, o yes de los nuestros (y faes lo que nós) o yes l'enemigu. Pena que della xente marche d'AA pa facer lo mesmo na UNA...

Los sollinhaos son mìos: 

Xunetu, 2, 2007. de la pàxina d'Unidà: 

"el candidatu a la presidencia Ignaciu Llope aclaró que “UNIDÁ ye una coalición electoral formada de cara a les elecciones de mayu pasáu na que s’integraron dellos sectores de la esquierda nacionalista y ecoloxista"¸

Mayu, 29, 2007, de la pàxina d'Unidà, artìculu de German Abad:

"izquierda nacionalista asturiana y verde que naguamos por representar."

Mayu, 18, 2007, de la pàxina d'Unidà, manifiestu de sofitu a les candidatures (que yo firmè):

"pensamos qu’Asturies necesita nueves idees y nueves persones que-y traigan aire frescu a un panorama políticu domináu por PSOE, IU y PP que ta agotáu y que pide a voces un cambiu radical.Poro, sofitamos les llistes que presenta la coalición d’izquierda nacionalista y verde UNIDÁ, una alternativa cola que compartimos la crítica a la corrupción y la especulación y la defensa de la identidá nacional, la cultura d’Asturies y un modelu social, económicu y ecolóxicu afitáu na xusticia social y les polítiques sustentables coles que que la mocedá pueda tener un futuru que nun tea condicionáu pol clientelismu y la precariedá. En definitiva, pidimos el votu pa les candidatures d’UNIDÁ porque camentamos que ye la opción que nestes eleiciones defende la propuesta más sincera, necesaria y viable de país y de conceyos dende una ética política diferente."

Agora UNIDÀ, ye UNIDÀ NACIONALISTA ASTURIANA (ponse lo de nacionalista, nun se pon lo de verde... yo nun podrìa nenguna cosa, pero vamos, si yà nel nome nun quedare claro que de lo que va agora la cosa ye de llevantar barreres, copio un cachu de lo que sal de la entrevista que-y fixeron a German Abad en Les Noticies (los sollinhaos siguen siendo mìos)

"Lo más urxente ye delimitar eso que se llama asturianismu, concretalo y desenvolvelo. Pa mi nun cabe otra concreción que la de la esquierda nacionalista. Nun se puede ser asturianista y españolista al tiempu. Yo namás concibo l'asturianismu como'l nacionalismu d'esquierdes n'Asturies.

Igual lu toi entendiendo mal, pero parez que planteen un proyectu pa restar más que sumar.¿Ye asina?

Non, trátase de clarificar, no de restar. Restar foi lo que se fixo hasta agora cola indefinición y l'ambigüedá. Nun toi falando d'UNA namás, toi falando en términos xenerales. Clarificando puédese acabar sumando.

¿UNA naz con vocación d'integrar a otros partíos? ¿Taría dispuesta a integrase n'otres organizaciones? ¿Consideren tender pontes hacia la redolada IX-Bloque por Asturies? ¿Y hacia Andecha Astur?

 Contésto-y a la primer pregunta. Por supuesto que sí. Nós tenemos unos estatutos bien claros onde se reflexa la nuestra identidá como nacionalistes d'esquierdes asturianos. Tamos dispuestos a acoyer a tola xente que quiera abellugase nesti proyectu. Sí, por supuesto. Pero esisten otres organizaciones que tamién se definen como nacionalistes d'esquierdes. ¿Tán dispuestos a falar con ellos? Personalmente opino que somos incompatibles tanto como grupos sectarios como con grupos de la esquierda españolista."

Vamos a la pijada catalana, a la obsesiòn ridìcula y absurda pola pallabra """"nacional"""", vamos acabar pegàndola en toes partes, mesmo que se fexo primero dende'l franquismu, agora ye esto lo que toca. "Nun cabe otra concreciòn" nun ye màs qu'un sinònimu de que o vas conmigo o vas contra min, los otros nacionalistes d'esquierda son sectes (AA), val eso compàrtolo hasta ciertu puntu, pero non menos secta ye la posiciòn d'esti paisanu... IU unos espanholistes?? Pues sì, serànlo, gùsta-yos muncho sacar la tricolor de pasèu, pero paezme que la coincidencia ideolòxica IU-UNA ye mui grande (o deberìa de selo), paezme que'l modelu d'estatutu que defende IX ye'l vàlidu, el correutu, el que deberìa tener asturies. Nacionalidà històrica, oficialidà, drechos, autogobiernu... Ponese a poner portielles y a querer parcelalo too, aquerer ser nòs-los-guapos-los-verdaderos-astrurianos-los-nacionalistes-esencialistes-defensores-de-la-patria contra los malos-espanholes-dereches... Agora pàsase a ser: Nacionalista asturianu amigu, lo demàs espanhol y enemigu. Germàn, yes tu tan sectariu como los d'Andecha, igual igual. Igual que Mariu aquel prohome de Darrèu, alcuèrdome qu'un dìa dexeme pasar per una mani d'ellos del dìa de la naciòn y colè d'ellì en sintiendo'l discursu "o conmigo o contra min", "o asturianu o espanhol", "o blanco o prieto"...

Acàbense los grises, acàbase la "indefiniciòn", acàbense en definitiva, los espacios comunes, los puntos d'alcuentru... Acàbase'l "Grupo Verde", acàbase'l buscar salir del ghetto y faise un programa d'autoafirmaciòn. L'autoafirmaciòn val pa zarrar files, pa bloquear y nun perder eleutoràu de la qu'ùn piensa que pue perdelu, pero nel nivel nel que ta l'asturianismu (y va perdoname Abad, pero yo sì voi falar d'asturianismu nel sentìu ampliu) nun ta la cosa como pa enrocase y nun querer salir "ehì fuera".

Nel nuevu discursu de Germàn Abad, presumo que de la UNA, "indefiniciòn" dexa de ser sinònimu d'un "espaciu comùn de la esquierda, el nacionalismu y l'ecoloxismu" (que ye como a min me vendieron UNIDÀ), ya identifìcase como dalgo malo. El nome d'un partìu diz muncho d'èl, y el cambiu vese claro que nun foi una cuestiòn estètica, ye un reflexu fiel de la evoluciòn d'esta fuercia(Debilidà?) polìtica.

Del discursu d'unidà (a seques), entendìase que si ùn yera ecoloxista, asturianista o d'esquierdes, y nun-y repunaben los otros dos conceutos, tenìa un sitiu na coaliciòn, agora, segùn el nuevu discursu d'unidà (nacionalista asturiana) desprèndese qu'hai que ser asturianu, renegar de la espanholidà, d'esquierdes y bon nacional... Pedirànnos certificàu de cristianu vieyu o fadrà falta un nivel superior d'Ibias?? Yo consiguì votos (màs bien pocos, la verdà, pero conseguìlos) pa esa candidatura integradora que yera Unidà, pero paezme que la xente que los votò nun encaxa nuna candidatura que ye màs discursu andechès con otru llogu, otra firma y otru nome...

 Al final nòtase quièn vien d'Andecha y còmo pesa eso na formaciòn polìtica de cada persona. Acàbase por nun ver màs p'allà de onde ùn ta, y d'esta entrevista lo que se ve ye eso, una vuelta a "zarrar el cìrculu", a tener como diz la canciòn fascista "prietas las filas" y vamos ver una deprimente y patètica llucha eleutoral AA-UNA por ver quièn ye màs asturianu o quièn ye menos espanhol... Mentanto que'l PAS duerme, Xuan Xosè apègase a la siella y los d'IU nun presionen no del estatutu al PSOE con romper pautos de gobiernu n'otros conceyos. La incapacidà polìtica ye màs qu'evidente, n'IX porque los acreedores presionen pa que sigan sacando perres nos cargos pùblicos, nel PAS la incapacidà ye personal (d'una persona pa quitase del mediu) y coleutiva (El partìu nun supo renovase y dar nueves cares a un mesmu proyeutu); n'AA la incapacidà hai una incapacidà polìtica pa "transaccionar" y Unidà, que pensàbemos que yera un proyeutu nuevu, frescu y bien pensàu, una "nueva ètica" como decìen daquella, va camìn de ser otru ente incapaz de transaccionar al que-y presta pola vida pintar en suelu fronteres ente los "asturianos de bien" y los "espanholistes danhibles", ente los "esquierdistes de pro" y los que nun lo son...

Pues nada, senhores, pàsenlo bien pintando en suelu fronteres, dando carnès d'asturianìa y faciendo proyeutos pa una tribu cada dìa màs pequenha, mentantu la gran masa d'asturianos medios sigue cola vida mirando con plasmu pa entrevistes como esa.

Si ye que nun se pue vivir del posafuelles al Cà Belenho, del Cà Belenho a la sede, de la sede a Ibias y de Ibias al internet. Hai que posar un poconhìn los pies na tierra... Dicen dellos asturianistes (non con poca razòn) qu'Ovidio y Areces pasen de la llingua porque nun ven (o escuchen) màs allò de la Cai Urìa... a ver si'l fracasu polìticu d'esta xente vien d'una cosa mui asemeyada... 

Pero bono, yo enfòtome en que dalgùn dìa dexaràn de xugar al friquismu de pintar rayes pa separtar los bonos de los malos, lo prieto de lo blanco. La polìtica ye de color gris, y si eso nun lo saben, vamos mal. Nun dexa de ser una pena qu'aquel llabor de les nacionales nun tenga nin continuidà nin continuadores.

(Y si daquièn m'entruga por què soi tan crìticu con U/UNA y-y dedico estes llinies, contestarè-y que por dos razones: Primera porque'l mio votu foi pa ellos, y segunda, porque AA y Xuan Xosè dèxolos por imposibles...)

P.D. Esquerra Republicana de Catalunya foi siempre independentista, nes ùltimes eleiciones namài que falò de la independencia con un spot que ponìa "en finando esti spot, quedaràn 30 sg menos pa la independencia"... Los resultaos son mui esplìcitos, d'8 escanhos pasòse a 3... De 5000 votos... echài la cuenta.

Guei visitè Ottawa, una ciudà que nun tien nada qu'amerite la pena senhalar sacantes el parllamentu, impresionante en guapura, dimensiones y too... La verdà que la ciudà nun ye fea, pero ye que nun ye otra qu'un centru alministrativu que poca hestoria tien sacantes la de los sos edificios oficiales.

En vièndolo, alcordème de la polèmica esa qu'habìa (hai entà?) n'Asturies cola tema de la capitalidà. Por suerte Uvièu nun ye una ciudà namài qu'alministrativa, tien delles guerres civiles espanholes, una revoluciòn y dellos sieglos d'hestoria nel so haber. Lleendes, sìmbolos, edificios, archivos, cais... Sentì tamièn qu'en Cangues d'Onìs querìen la capitalidà, o quixo un polìticu d'ellì, nun m'alcuerdo de quièn. La verdà, diba ser una pena que Cangues dexare de ser lo que ye: una ciudà hestòrica pa ser conocìa namài que pro ser sede d'una "comunidà autònoma", que la guapura d'esa villa al pie del rìu deviniere nun conxuntu d'edificios oficiales (por fuercia nuevos ya impersonales, na dòmina de Calatrava) qu'acabaren por afear la capital.

LEs ciudaes son creaciones humanes, artificiales, pero como les llingues, tamien creaciones y tamien artificiales, tienen unes riegles non escrites (porque a naide-y avagò poneles per escrito) que nun se deberìen violentar... Nun ye que yo tea presentando como "natural" o "lòxica" la eleicion d'Uvièu como capital, que otra manera paezme la ùnica sensata a poco qu'ùn llea un poco d'hestoria (anque heba razones pa poner por exemplu Avilès o Xixòn), pero sì que toi presentando como "innatural" ya "ilòxica" la capitalidà de Cangues...

Pasàu manhana aporto a Washington D.C. otra capital artificial, a ver si ellì la impresiòn ye la mesma... En fin, la Bibliotèque National du Québec, en Montréal, ta pa pesllar, y yo dexo equì esta nueva entrega de les mios aventures n'Amèrica xD.