Acabó l'encierru y acabó bien. Una amuesa de que la presión direuta si la xente s'implica y creese'l so discursu acaba por consiguir les coses. Nun se vio nunca na hestoria pueblu o coleutivu dalu al que-y regalaren los drechos. Los drechos hai que lluchar por ellos, hai que combatir, dacuando hai que derramar sangre, dacuando namái qu'endelgazar nuna fuelga de fame...

pero a la fin, la llucha polos drechos implica siempres eso: Llucha. Les lluches gánense y piérdense... Esta batalla ganámosla (ganáronla), pero aínda nun ganamos la guerra... Entá queden munches otres, y les ganaremos si tamos dispuestos a ganales, a lluchar por elles col enfotu de ganar, y non namái de facelo por un sentíu kantianu del "deber ser".

Güei pasóme una cosa interesante y graciosa... Taba yo caleyando peles cais de la Capital Imperial y desta que paso al pie d'unos mozos d'estética d'esquierdes y en pasando al pie d'ellos diz ún al otru "Joder hoy todo el mundo va de rojo, parece que no hay otro color".

Y yera que llevaba una camiseta bermeya, pero féxome gracia que me tacamundiaren con un españolista... Bona amuesa de que m'importa tan poco'l fútbol y España que nin fixi nada por llevar ún o otru collor.

Otra miente, los españoles incívicos prendieron un contenedor na mio cai y tuvi que llamar a los bomberos.... Sacantes esto, namái que siguen dándo-y al pitu de los coches y tocando los coyones... Yo nun quería que ganare España, non porque-y tenga odiu, sinón por cómo se ponen cuando ganen.

P.D. La temática distendida d'esta entrada nun pue finar ensin una post-data pa la xente que ta enzarrao. El mio total sofitu pa eses 18 persones que más que persones son héroes y exemplos de lo qu'hai que facer.

Nunca pensé qu'una idea mía llevárase a la práutica y aplicárase en cosa de dos díes... Siéntome útil, la verdá, agora namái qu'espero que-yos vaya bien, que son ellos los protagonistes y los que tán comprometíos. Que les idees les lleva'l vientu (o cayen en sacu rotu) pero los fechos recuérdense y cambien el mundu... ¡¡AGUANTÁI!! 

Yá tán 18 estudiantes, de filoloxía toos (supongo)... Vamos ver qué pasa, vamos ver si'l gobiernu d'Areces y Gotor faen loq ue tienen que facer... Y si nun siguen, van siguir...

¡Pero vamos ser más!

¿Quién s'apunta a sumase al encierru si la cosa nun se soluciona? Yo toi dispuestu a facelo... ¿Quién más?

Esi ye'l camín, puxa l'encierru y la llucha d'estudiantes...  ¿Daquén pue dicime si l'encierru ta abiertu a xente d'otres facultaes/universidaes? Dígolo por ver si puedo amestame yo...

"La democracia ye'l gobiernu de la mayoría col respetu a les minoríes", en filoloxía como ye normal, nun dieron teoría política y cuspieron enriba d'esti entamu fundacional de lo que ye la democracia occidental.

En filoloxía nun ye una mayoría que gobierna pal so beneficiu, ye una mayoría -bien curtia- que gobierna CONTRA la minoría, CONTRA una llingua, CONTRA un enseñu, CONTRA un proyeutu. Non, nun ye pa proponer daqué meyor, nun ye pa proponer daqué positivo pa daquién, ye pa torgar el drechu d'una minoría (separada namái que por 4 votos de la mayoría). Violóse la democracia, y naide va denuncialo?

 Ayeri pidí optimismu nesti blogue y tacháronme d'insensatu ya inconsciente... nun sedré yo quien vaiga ñegalo, pero si la gravedá ye grande, la solución ha ser exemplar y drástica.

¿PA cuándo l'encierru? Esto ye más grave que lo de Catuxa...

¿Enzarraránse?

Daquién pue pensar qu'esta ye una mala noticia. Pero enquivócase. Nun quita nin una migaya del optimismu d'ayeri, porque magar que seya una noticia mala pa la llingua, nun ye relevante.

Nun dexa de ser llacerioso que 71 persones tengan el poder pa decidir sobre una carrera, sobre una llingua (opúnxime y opondréme siempres a l'autonomía universitaria, daqué qu'esplicaré dalgún día). Pero nun son nada. Son 34 votos, 34 persones... ¿Pero qué persones? Nun son eses 45 persones que representen a un millón d'asturianos y siéntense na Xunta Xeneral, estes, a lo más, representen a 1000 persones del ámbetu académicu y paezme que toi pasándome cola cifra. De toes maneres, al que nun-y convenza esti argumentu, nun tien más que ver qué defendíen los dos candidatos a rector (paezme que los cuatro: la carrera) que ver que nun hai carrera güei pero tampoco habíala ayeri... Qu'Asturies vivió y vive ensin una decana pro-llingua y nun pasa nada.

El cambeu del que falé ayeri, sigui, ye ayenu a una institución como la universidá (a la que-y ñego la mayúscula); les semeyes siguen, los miles de persones que dieron la cara ehí tán, les enmiendes al congresu de la FSA siguen enriba la mesa, la xente asturianista del PP tamién, la mayoría silenciosa que llevanta adulces la voz pol asturianu nun dexa de medrar y de tomar concencia, el cambeu avanza... Tamos nun procesu hestóricu, díxilo ayeri, y nos procesos hestóricos hai tensiones, avances y retrocesos... Hébolos na Revolución Francesa (que de xuru estudiaríeis) pero por munchos "Girondins" qu'heba, por munchu reaccionariu sueltu, el cambeu sigui. Ye'l "We the People", de los padres fundadores, nós el pueblu, non ellos los profesorucos refa, porque'l suxetu hestóricu somos nós y por muncha élite que se llance embaxo'l carru el carru va siguir demientres que la xente puxe per él...

Nun hai que se rendir. Nun hai motivos, somos un pueblu en movimientu y nun mos da más lo que 34 persones que nun se representen más qu'a sigo mesmes digan, 34 persones que nun tienen más méritu o llexitimidá que'l facer una tesis y sacar un puestu na universidá. El cambeu ta faciéndolu'l pueblu, la xente. "We the People" y non 34 profesores refalfiaos, 2500 semeyes en www.doilacara.net son más que 34 profesores amargaos. El Yes We Can ta vivu, y Ana Cano -anque agora nun seya decana- sigui faciendo parte d'él.

Tuvi viendo les últimes semeyes na páxina de www.doilacara.net y la verdá qu'he reconocer que ye un bon pasatiempu pa cuando ún desconecta de nun facer nada... (Tres d'un mes con esámenes, ún nun tien ganes de dir a pol últimu)

Nun voi buscar los enllaces y metelos equí, pero voi dicir cuáles foron les semeyes que más me prestaron: De mano, gustóme la d'un mozu que llevaba un pollu nel costazu, como una pita de peluche que tenía una pancartuca sobre la oficialidá, prestóme ver tamién a un home prietu, claramente un emigrante, comprometíu cola llingua del país que lu agospia: A xente como esti paisanu da gustu abrí-yos les puertes de casa y dicí-yos aquello del cantar de dixebra: "si vienes, nun voi entrugar". Otra que me prestó fo una madre col so fíu bebé nun carru, zaramicando los güeyos, mui adorable. Tamién, cómo non, al mio amigu mirandés, dende París (podéis ver el so bloque a la drecha d'esti post)... Y tamién la semeya de la controladora aérea na torre de control de Santiago del Monte. Tamién prestóme ver a Llamazares, pol fechu de que ye diputáu, y a ver si más diputaos s'animen a facer esto...

Creyo qu'Asturies entero y parte del mundu ta volcándose con esta campaña, hai un tastu nel aire de que les coses tán cambiando. Les agrupaciones del PSOE tán revolviéndose un poco escontra'l mesmu discursu, hai xente crítico pidiendo la oficialidá, los del PP tán abriéndose nun procesu llargu qu'esperemos qu'acabe bien, los d'IX yá taben nel carru... Hai un periódicu diariu preparáu pal añu que vien; la TPA va pasu ente pasu metiendo coses n'Asturianu... ¿Por qué ñegalo? Tamos viviendo un cambeu hestóricu nun sé si la muerte (o'l coma) del asturianismu políticu ye'l revivir del cultural... Pero tamos empobinando pa otra etapa hestórica, tamos pa frañer col Surdimientu, col movimientu pola oficialidá (que devendrá nun movimientu pola llingua a seques) y tamos entrando nuna nueva fase. Nun sé si va ser desta, con esti estatutu, o va ser pa otra, pero ta al cayer.

Les coses avancen, el procesu sigue, ye imparable, cada día asúmese más, cada día la oficialidá vertebra a más xente, cada día la llucha pola oficialidá va aceutándola un sector más d'Asturies. Ta trescalando a la población, ta siendo un signu d'identidá más, como yá lo yera la santina, la bandera o la sidra. ¿Facémonos una semeya pola oficialidá? Va ser bien ceo daqué tan normal como sentir ¿Vamos de sidres?. Asturies cambia, siempre hai espaciu y sitiu pal pesimismu, bien ye verdá, pero per primer vegada en bien de tiempu hai tamién un requexu pal optimismu, pa ser felices, pa sentir que somos quien, que'l Yes We Can del Trasgu d'Obana ta ehí, ye posible, y nun creyo que venga un francotirador de la CIA a matalu. Somos un pueblu en movimientu, somos xente, individuos, persones que tamos asumiendo una llucha, la llucha pola llingua, pola identidá... Nun tamos lluchando pola llingua de los nuesos güelos, per primer vez, tamos faciéndolo pola de los nuesos fíos, pola d'esi guah.ín nel coche colos güeyos zarraos, pola d'esi qu'aínda ta pa ñacer, pola del tuyu y la del míu, por qu'un día seyamos quien a usar l'asturianu.

Cada día veo más cerca'l conciertu DE la oficialidá, esi día nel que vamos abrazanos toos, como pueblu, por ver una llucha fecha, cumplida, por ver que la tarea vital na que mos metimos nos últimos 30 años va llegar a bon puertu. Y yá sé qu'hai espaciu pal pesimismu, hailu siempre, pero daqué ta cambiando, eso naide nun lo pue ñegar. Ye'l cambiu de tecnoviking, el del Xilecu de Fierru, el del PACON, el de radio sele, el de www.doilacara.net, el de la blogosfera, el de la Gaceta d'Asturies, el González y González, Fueya en Blancu, el Xanu, el Trasgu, la llectora intempestiva, los mirandeses del Sur, el cambiu de la TPA, d'Humberto Gonzali, de Pilar Fdez. Pardo, de les mocedaes socialistes, de la xunta pola, d'EMIR y d'Unidá, d'universitarios asturiansites en Madrid, el de la xente del chigre, y el de la xente del cartel... ye to güela y la mía, que tán decatándose de que nunca nun falaron mal, son los maestros y profesores, que decátense de que l'asturianu alienda, ta vivu y nos necesita... Los mensaxes llanzáronse bien de tiempu atrás, pero como les botelles que lleva la mar, apuerten sero al so destín, pero apuerten; y tán aportando...

Esti ye'l to cambiu. Ye'l míu. Ye'l cambeu d'esti pueblu, d'esta Asturies que llevanta adulces la cabeza pa pedir respetu pal so idioma. Tamos faciéndolo posible, tamos espardiendo un mensaxe, tamos llevando la llucha a les cais, tamos cambiando esta sociedá... Nunos años los nuesos fíos entrugaránnos ónde tábemos daquella, cuando algamamos la oficialidá. ¿Qué fixismo cuando s'oficializó l'asturianu? ¿Con qué fondu retratámonos na semeya pola oficialidá? Asturies alienda aire nuevu, siéntolu, respírolu... Ye l'aire del cambiu, ye'l cambiu de les fotografíes, ye'l cambiu d'un pueblu qu'esconsona y muévese, que s'implica, que s'axunta nun oxetivu común, non-escluyente, abiertu a quien quiera trabayar nél...

Asturies cambia, y tamos faciéndolo posible... Somos suxetos hestóricos d'un cambiu y tamos viviendo un momentu irrepetible.

Muncho llovió desque nos 70 apruciere'l Conceyu d'Asturies en Madrid y desendolcare la so actividá. Yo sé dalgo d'aquello (poco) d'oyides, de tenelo lleío per ehí y de poco más. Nel 76 nin mio madre yera mayor d'edá y yá taba furrulando o pa furrular aquella asociación.

Lo cierto ye que daquella l'enseñu universitariu estendióse enforma a les capes más populares, fíos de mineros y d'obreros estudiaron carreres y tresformóse la sociedá, anque lo d'estudiar en Madrid o más alló de Lleón (inclusive'l mesmu Lleón) namái que podíen facelo les élites.

Sicasí, anguaño somos bien de mozos de clase media o popular los que tamos estudiando carreres universitaries fuera d'Asturies bien porque nun da la nota, bien porque nun les hai nel nuesu país. Na mio facultá tamos, pel momentu, una moza en socioloxía y yo en polítiques; y eso porque va dos años punxi un cartel n'asturianu nes muries pa contautar con otros nacionalistes, nun sé si nes dos nueves "fornaes" d'estudiantes habrá dalgún na so carrera o na mía. El casu ye que bien d'inxenieríes, periodismu, polítiques, socioloxía... de xuru que quédame dalguna. Son una bona mina de la que sacar xente pa organizase y facer daqué por esparder el pensamientu asturianista, la cultura y la ideoloxía nacionalista nestes tierres ásperes de Castiella.

La verdá ye que pel momentu somos cuatro persones d'ente 18 y 23 años, pero esperamos que col tiempu seyamos más. Si conocéis a daquién mozu, asturianu, asturianista/nacionalista/independentista que tea pa Madrid ponéilu en contautu con nós en: nacionalistes[@]hotmail.com

la llibertá sexual foi una cosa que s'algamó esti sieglu pasáu n'Europa y n'Occidente. Foi ún de los mayores llogros, anque aínda queden delles coses por algamar; como la despenalización del albuertu pa finar una lucha vieya yá... Hai un peligru, seique vedáu, escontra'l qu'hai qu'alvertir y recordar lo qu'implica da-y pasu a cualaquier cosa.

Si democracia y lliberalismu nun ha implicar una desproteición del ciudadanu y la privatización (nun ye otra que lliberalismu mal entendíu); lliberación sexual nun ha implicar la puesta n'escena de práutiques contraries a ello. Tuvi viendo agora va unos minutos el programa de Cuatro "Callejeros" y abúltame increyíble qu'entá nun heba partíos mayoritarios (nin minoritarios) que propongan lo que ye de xusticia: la completa y total illegalización de la prostitución.

Porque nin el sexu nin l'amor son mercancíes nin servicios. Pue qu'heba xente agora que fale d'eses muyeres (o homes) qu'exercen la prostitución por voluntá y porque quieren más facer trés felaciones a la nueche que llimpiar escaleres, esisten, pue qu'esistan; pero ye igual que la xente que "quier trabayar más pa ganar más". Nun hai qu'escaecer qu'el negociu del sexu, mesmo que nes rellaciones llaborales, básase nuna rellación desigual, y tracamundiar eso ye facer una mala interpretación que pue conducir (y conduz) a conclusiones terribles como les que tamos viviendo. Hailo en Madrid, hailo na gran vía a dellos centenares de metros de mio casa, hailo na Casa de Campo, n'Asturies hailo -que yo sepa- nel Campillín...

Ye terrible que seya delitu ser antimonárquicu y quemar una semeya del rei y nun lo seya ser puteru (o ser puta).

 Nun sé si naide nun s'aparó nunca na cantidá descomanada qu'hai nel mundiu (nesti requexu del mundiu llamáu Europa) qu'hai de peluches... Esos seres guapos (o feos) suaves, blandos y dacuando con cares qu'inducen a la ternura.

Dacuando, los peluches son una manera de tresmitir un mensax de ternura: un noviu a una novia (o al aviesu); una persona a un bebé o guah.e pequeñu y bien poques otres ocasiones más. Al marxe d'esta tresmisión de Ternura, l'usu de los peluches ye por demás descomanáu pa la importancia real que tendríen que tener: Convirtiéronse nel comodín del que regala y nel camín fácil pa facer un regalu. Poca xente hai que nun tenga o reciba o tenga recibíos peluches como regalu, y nun digo namái na so tienra infancia...

La cantidá de peluches qu'ún tien, de xuru, que pue que seya correlativa al númberu de xente que, o nun te conoz, o te fai regalos por compromisu (sacantes les esceiciones amentaes). Y a lo último tamos viendo daqué más preocupante que la sobrepoblación de peluches, que ye la nacencia d'eses coses horteres qu'aseméyense a un peluche y que tienen mensaxes como "te quiero mucho" o "suerte" o "ponte bien" y que nun son más que coxines con güeyos y boca pintaos y les lletres prietes nellos. Sí, sélo, son de peor gustu que los peluches y muncho más comodinos... Pal que nun los conoza, o nun repare no que falo, apúrro-y la semeya cola qu'abro'l post. Y yá sabéis, nun me regaléis coses d'esa traza..