Güei falar d'Israel en positivo entama a tar mal visto nesta sociedá. Dende IX o la esquierda nacionalista critícase davezu'l proyeutu nacional d'Israel y la esistencia mesma del proyeutu estatal.

Diz, quien ta a la escontra, que ye una teocracia, que nun tien drechu a asitiase onde ta asitiáu, que nun ye una nación, sinón un grupu de xente xuncíu embaxo una relixón...

 Estes afirmaciones, son falses dafechu; y ello ye que la esistencia d'Israel pue constatase yá de vieyo, na Biblia, por poner un exemplu, que ye'l testu n'Hebréu de referencia y tien más de 2000 años. Esti documentu, y bien d'otros, constaten la presencia del pueblu d'Israel no que l'imperiu romanu vendría a llamar Palestina (nótese'l fechu de que "Xudea" ye anterior a "Palestina"); y que demientres que Xudea fai referencia a un pueblu, el pueblu xudíu, Palestina; como toles provincies romanes (Galaecia, Tarraconense, Bética...) fai referencia namái qu'a conceutos xeográficos, nos que s'asitiaríen y formaríen llueu naciones árabes; mesmo que se forma la nación de los Estaos Xuníos, enriba d'un conceutu xeográficu (dícense americanos).

Poro, si vamos a la hestoria, vemos que la llexitimidá hestórica d'Israel ye muncho mayor que la de los árabes (inda que nun-yos ñego la so llexitimidá como nación).

Falen llueu de la llexitimidá nacional, de qu'una relixón nun tien que tener un estáu tres d'ella, como-y pasa al Vaticano. Cosa na que toi d'alcuerdo... Pero... los xudíos son más qu'una relixón. Son una nación, una nación como yera l'antiguu Exiptu (que tenía una relixón), como yeren los griegos clásicos (que teníen una relixón)... Grecia escaeció la so vieya relixón, pero, de caltenela, diba ser lo mesmo qu'Israel: Un pueblu con una relixón que-y ye propia. Israel, tien yá de vieyo una llingua, l'hebréu que quedó muerta como'l llatín y arrequexada a los usos que se-y dieron al llatín dende la Edá Media. Sicasí, esta llingua, foi revitalizada pol estáu d'Israel, rescatóse una llingua muerta, la llingua de los xudíos, y féxose d'ella llingua nacional y oficial (xunto col Árabe, que ye tamién oficial n'Israel).

 Israel, xunto con EE.XX, Xapón, Australia, Nueva Zelanda, Sudáfrica y... creyo que nengún país más, ye una de les poques democracies occidentales qu'hai fora d'Europa. Un país con un sistema eleutoral más xustu que'l de nueso, con eleiciones periódiques, cargos eleutos... en resume, una república democrática en metá d'un mar de sable y repúbliques árabes y totalitarises, organizaes embaxo l'islam, que ñega dafechu cualaquier posibilidá a la democracia... pos el conceutu de xusticia pal Islam ye que'l gobernante respete la Xaría (llei islámica, que, amás d'otres coses, conderga a la muyer a un papel d'inferioridá).

Pero amás de ser moralmente superior al restu de los países que lu arrodien por ser una democracia, imperfeuta, como toes, pero menos imperfeuta que l'autoritarismu árabe. Destaca tamién n'Israel el fechu de que foi un pueblu que foi quien a axuntar a xudíos de bien de llugares estremaos pa refundar la patria perdida, invadida y destruyía na antigüedá. Un pueblu que caltuvo la so llingua (anque arrequexada pal ámbetu llitúrxicu), que caltuvo la so gastronomía, la so cultura... Y que ta organizáu nuna república democrática que respeta toles relixones y amás, fai del árabe llingua oficial.

 ¿Qué se-y pue reprochar a esti pequeñu país? ¿Tener el sofitu de los EEXX? Eso nun ye malo de "per sé", porque pensar que tou país al que lu apoya EEXX ye malu ye cayer nun simplismu infantil. ¿La invasión de territorios como los altos del Golán? Bono, pue ser, pero nun dexa de ser l'emplegu del drechu de conquista que-y asiste a toa nación vencedora nuna guerra escontra otra nación que nun respetó'l drechu internacional: D'igual mou que se-y quitó la Prusia Oriental a Alemaña Königsberg/Kaliningrad (Y naide nun gurguta) o l'Alsacia, o bien de territoriu a Xapón.... Suel pasar que l'estáu qu'entama una guerra, escontra'l drechu internacional (Como la Guerra de los seis díes) acaba perdiendo territoriu.. ¿Por qué ye malo que se faiga n'Israel y nun lo ye cuando se fai n'Europa o n'Asia? Aínda nun lo sé.

Lo dicho, qu'Israel ye un exemplu, colos sos erros, evidentemente, como tolos llugares del mundiu, pero pa un nacionalista habría de ser un camín a siguir: Un pueblu que llevantó de la povisa una llingua, que foi quien a llevantar un estáu arrodiáu d'enemigos, y que, magar que tea arrodiáu, ye llibre y democráticu, ye un exemplu a imitar y almirar.

A lo menos yo véolo asina... 

Azorronar: Nada que ver con "ser una zorra", nun hai nada asemeyao en castellán. (deben tenelo interiorizao al sur del cordal hahaha)

Prestar: nun confundir el prestar asturianu col castellán, que ye emprestar

Arrogante: Esta tampoco, l'arrogante castellanu ye un babayu de la de dios.

Repunante: Otra vegada, la definición castellana ye más negativa que la nuestra, ye daqué que da noxu.

Neciu: Si n'asturies un neciu ye ún que ta ehí tol día colo mesmo, n'España ye un tontu.

Curiosu: El curiosu asturianu, ye positivo, el curiosu castellán ye un "cotilla".

¿Sabéis dalgún más?

Quien más quien menos, dientro'l movimientu social asturianista, entrugóse dalguna vegada por qué somos tan pocos nel movimientu políticu y tantos nel movimientu social... Y por qué la mayoría de la xente, un 60% ta al favor de la oficialidá y depués nun mueven un deu por ella...

La clave apúrremosla la socialización política de les persones. Faise interesante analizar la base social del PCE/Izquierda Xunida, paez que nun tien rellación dala colo nuestro, pero tien muncha más de la que paez, ye un exemplu d'un movimientu que cuntaba con socialización política y base social y qu'anguaño carez d'ella. La desplicación ye percenciella, pero la so facilidá de comprensión nun fai n'absoluto una facilidá d'afrontar el problema.

Na dómina de la dictadura, amás de la publicidá de baldre que-y fai al comunismu Franco (como-y fexo Aznar a ERC); taba'l fechu de que les organizaciones obreres o d'esquierdes, como'l PSOE (nel exiliu) o'l PCE (nel estáu) introduxeron maneres d'esparder el so mensaxe, cursos de formación y discursos sindicales qu'actuaben nuna sociedá que nun tenía los medios de comunicación d'anguaño y pa la que'l sindicatu, el trabayu o la familia siguíen siendo factores de socialización... (habría que pensar de la xente que vota IX-PCE cuantos voten lo mesmo que los padres)

Hai tres maneres de dominar una sociedá, o, más que de dominar, d'incidir nella d'una manera eficiente, amás d'una manera de caltenela (la familia):

1- La escuela: Anguaño, sacantes l'asturianu, pa quien lu escueya, que tendrá al so frente un maestru/a d'asturianu fartu de les polítiques represives del gobiernu asturianu, ye un campu d'aición total del réxime.

2- Los medios: Mesmo que-y pasa a la escuela, les perres anguaño tán col réxime (non como na Revolución Francesa, por poner exemplu) y sofiten al réxime, evidentemente, hai esceiciones, como les hai na escuela, pero eses esceiciones nun vienen sinón a confirmar que sí hai (y va siguir habiendo) una socialización asturianista per bien de tiempu, pero tamién confirmel el so calter minoritariu.

3- La familia: A nun ser que l'asturiansita tenga más fíos de la media, ye otru calce que nun vien sinón a caltener lo qu'hai, ye un calce d'estabilidá social, non de cambeu, como puen ser los otros dos. (Nun hai más que ver el cambeu que foron les polítiques educatives catalanes, que conformaron la xeneración Esquerra). Cabría equí plantegar si la mayoría de los asturianistes confesos tán dispuestos a fala-yos como primera llingua a los sos guah.es n'asturianu o van emplegar el castellán... Esto diba amosar el grau de compromisu cola llucha, el si son a creyese les sos propies idees o non.

4- Les redes sociales: Les redes sociales, nel trabayu, na cai, nos ambientes d'ociu.... Son lo único que mos queda, y onde tamos más bien probetayos. Ye un erru pensar que la política o'l poder cambien a la sociedá; porque nun ye asina, nos más de los casos, sinón qu'hai una retroalimentación; la política cambia cuando la sociedá pide'l cambeu... Y agora habría qu'analizar l'estáu de les redes sociales asturianes, hai que plantegar si una persona normal, ñacía en, por poner por casu, Llanes, qu'estudia nel colexu públicu de Llanes primero y llueu nel institutu, o una persona que ñaz nun pueblu rural de Tinéu, qu'estudia nuna escuela rural y llueu va pal institutu a Navelgas pa depués dir a la universidá a Uviéu, hai que plantegar si esa persona tien oportunidá, y cuántes y de qué calidá p'acabar nuna rede social asturianista, p'acabar sintiendo les argumentaciones asturianistes, sintiendo'l puntu de vista nacionalista d'Asturies o pue que en tola vida nun vea enxamás a un nacionalista nin-y suene qué ye eso de l'autodetermín.

La xente que ta nel asturianismu ye de dos clases: 

A) Fíos d'asturianistes, socializaos nel asturianismu de padres asturianistes y nos qu'incidió la familia nesi sen; nestos la familia xugó un papel fundamental na concencia asturianista. Nun conozo casos concretos, pero supongo (o habría ser asina) que los fíos de los ácadémicos, de Xuan Xosé, de los dirixentes y militantes hestóricos del PAS, AA, UNA etc deberíen pertenecer a esta clase (o que piensen sinón qué mal cometieron los padres si nun ye asina).

B) Xente que s'atopó con un asturianista na so vida, y que-y fexo pensar, dir más alló de lo qu'hai y que d'un mou o d'otru esi alcuentru marcó una evolución personal

C) Xente autodidacta, persones que van per llibre y deprenden de too y un día dan col asturianu ya indígnense de la situación na que ta y siguen la evolución descrita en B. El mio casu por exemplu, sería una mezcla de B y de C. Suel ser nacionalista.

Llueu habría dos subclases pa B y C:
1) Aquellos a los que l'asturianu suéna-yos de mano a Chinu; porque nun tienen exemplos na familia más que d'amestáu y l'asturianu que ven ye l'estandar, ensin referencies llingüístiques vives. Pa ellos l'asturianu ye una opción asumida llibremente, como si yo decido deprender francés y facelo la mio llingua propia. Son persones nes que la ideoloxía ta perriba de la realidá sociollingüística familiar; que polo xeneral, y por desgracia, nun asumen o nun suelen asumir l'asturianu como llingua habitual, sinón que faen d'ello una ferramienta política subordinada a la ideoloxía. Tien el méritu d'asumir l'asturianu siendo de mano estrañu a elli, pero polo xeneral tien el deméritu de nun s'implicar igual d'a fondo que lo que s'implicaría daquién que ve na llingua daqué más que la so propia llingua. Suel ser nacionalista o independentista. Son persones que ponen per delantre la patria de la llingua.

2) Quien tien un güelu o güela astufralante, xeneralmente de pueblu, y más específicamente de les cuenques, del centru rural o del occidente. El compromisu nun tien tantu méritu como nel casu B1, que diba ser ideolóxico puro, nesti casu hai una base ideolóxica, la que fai que s'asuma la llingua del güelu (frente a la del padre) como propio; y la base social-familiar que ye que la llingua pa esta clase d'asturianista nun ye namái que d'él, sinón que ye la llingüa de la so familia, siéntela como que pertenez a les xeneraciones pasaes, siente que-y la emperstaron les xeneraciones pasaes pa que-yos la lleve en bon estáu a les venideres. Pue ser nacionalista/independentista o nun selo; y son persones pa les que la llingua ye más importante que la patria.

A la vista d'esto, vese qu'hai dos grupos sociales bien estremaos, los qu'asumen el mensaxe ideolóxicu, y los qu'asumen el mensaxe llingüísticu, mas que dambos mensaxes tean entemecíos nes más de les veces, siempres hai ún que pesa más que l'otru según en qué persones. Per contra, analizando los axentes socializadores, decatámonos de que o ye la familia, o ye una persona aisllada o ye l'autodidactismu... Hai que decatase de que la sociedá, mayormente, nun ye autodidacta, nin tien inquietúes inteleutuales como la mayoría del asturianismu... (ye esta la razón pola que l'asturianu dexó de goler a cuchu y borona y güel a gafes de pasta y suplementu cultural).

L'asturianismu ta convirtiéndose nuna élite, pero nuna élite incapaz d'organizase a sigo mesma y, evidentemente, incapaz d'esparder el so mensaxe y enllazar col pueblu normal, socializáu na TV, na escuela y nes redes sociales a les que nun somos a entrar.

Esti ye'l títulu que tendría que tener un llibrín, de non más de 20 ó 30 fueyes qu'esplicare caduna d'estes entrugues, escritu en castellanu pa la xente que nun sabe de qué va'l tema del asturianu o que lu tarrez tanto que nin quier garrar un llibru n'esti idioma.

 Taría bien que la XPDLL o quien seya, escritu a comuña con xuristes como Xurde Blanco, economistes y filólogos dieren respuesta e estes entrugues. Nun ye que l'asturianu seya un bien cultura y hai que lu mantener, nun ye que seya drechu pa bien de persones...

Ye que gastase 5 millones d'euros añales (de xuru que la oficialidá cuesta menos) nun son nin 20 céntimos al mes per asturianu, un café d'esos de ZP cada 4 meses... Estes coses hai que-yos les desplicar a la xente, y namái qu'asina díbemos facer por ganar esta guerra?

Movámonos nel campu que mos abren... ¿Quieren que falemos de deberes? Falemos d'ellos ¿Quieren que falemos de perres? Falemos d'elles. Cuido que llevamos les de ganar nes dos, pero hai qu'informar, informar, informar dar a conocer non namái que la realidá de la llingua y lo mal y probitina que ta, sinón tamién lo qu'hai que facer pa salvala, cuánto cuesta, quien lo paga, qué derechos y qué deberes hai...

 Ensin demagoxa (nin nun sen nin n'otru) y falando claro. Diba ser asina, repartiendo bien de llibrinos d'estos per Asturies como ganáremos esta batalla...

Güei pudimos ver equí cómo Carlos Rubiera respaldaba d'un mou o d'otru la crítica que-y fixi equí mesmo al PAS.

L'embaxador quier manifestar que nun tuvo nada que ver na decisión de Carlos Rubiera, y que nun se punxo en contautu con él. Ye una casualidá de la vida.

Una de les coses más cafiantes de la esquierda (y de parte de la drecha) que por desgracia empapóse bien d'ella l'asturianismu políticu y cultural, y la sociedá asturiana en xeneral, ye esi enfotu nes instituciones y la xera del estáu/alministraciones públiques p'avanzar.

Nun digo yo que nun seya necesario qu'actúen les alministraciones, ye evidente que sí, ye evidente qu'han declarar la oficialidá, qu'han sovencionar la lliteratura, qu'han dar clase d'asturianu nes escueles, qu'han facer una RTPA dafechu n'asturianu etc, etc.

Pero ello nun quier dicir qu'heba que s'enfotar namái que na alministración. Si nun somos cuatro friquis, y somos una minoría curiosa, tendríemos que desendolcar les ferramientes afayadices pa promocionar l'asturianu y la cultura asturiana al marxe de les alministraciones. Un bon exemplu d'ello ye Radio Sele; que furrula namái que col trabayu desinteresáu de la xente que ta nella; otru exemplu son los milenta blogues como esti polos que naide nun paga (de xuru qu'a daquién se-y ocurrió pidir sovención pol blogue); y otru exemplu diba ser la Uiquipedia, magar qu'a esto cuasi que naide-y dedica un migayín del tiempu d'él. Que yo sepia, amás de min mesmu dacuando, ún de los Hermanos González y Vity, propietariu de Fueya en Blancu son de la poca xente que trabaya nello.

 La noticia, o'l bilurdiu quiciabes, d'una nueva publicación diaria de noticies n'Asturianu qu'anunció Asturnews yera un bon entamu, nun sé si aquello quedaría pa prau y nun pasó de bilurdiu o verdaderamente van velo los nuesos güeyos... Yo creyo qu'hai bien de persones dispuestes a sofitar esti tipu d'iniciatives, y qu'ente toos, podemos entamar un periódicu, una radio o una TV casera si mos apetez... Podemos enllenar la rede de power points, como dicíen, o podemos enllenar el youtube de videos y fricaes, dende parodies de Camín de Cantares a la Marquesina pasando pelo que se vos ocurra...

Dicía un cabezaleru d'Andecha que facía falta militancia (normal), pero, cuido yo, fai falta tamién militancia cultural, militancia fora de lo que son los partíos y asociaciones polítiques; fai falta la militancia del llector, la del uiquipedista, la del qu'entama un proyeutu d'estos, la del que traduz l'ubuntu, la del que fai el Firefox n'Asturianu...

Ye d'esti mou, pasu ente pasu, como van algamándose les coses, pocoñín a pocoñín; vamos dexar de llau'l comunitarismu y entamar a facer estes coses, que son les que fan país, adulces, pasu ente pasu...

Optimista: Dizse de la persona que piensa, talanta o albidra que'l PP va refugar un estatutu que nun incluya la oficialidá.

Pesimista: Dizse de la persona que nun ye a creyer los mensaxes contradictorios del PP y talanta o albidra que a la fin esti partíu asitiaráse na postura favoratible al PSOE, llevando un estatutu ensin oficialidá nenguna.

Yo soi pesimista, pero prestaríame pola vida que'l PP me diere motivos pa ser optimista, por desgracia, nun creyo qu'eso pase.

Nun sé si esti artículu va esconsonar dalguna concencia (oxalá) d'esa xente que ta na universidá o que pasó per ella (espérolo), nun sé si toi desencamináu (cuido que non), y tampoco sé si'l restu la xente decátase de les coses de les que me toi decatando desque aporté a Madrid y estudio na UCM.

De mano dicivos que toi nun par de conseyos de departamentu y qu'ehí ún entérase de les coses mui bien y quéden-y nidies coses que nin sospecharía. De lo que me fui decatando tol tiempu, ye que nesti Estáu llamáu España hai una mafia, una casta superior pagada coles perres tuyes, míes y de bien de xente, una casta que tien más drechos que'l restu'l mundiu y viven de papu nesta sociedá. Aldovináreislo? Llámense "profesores d'universidá".

XORNADA:

La xornada d'un profesor universitariu, vamos poner por casu de "X" consiste nesto: Aportar el llunes a les 8h30; dar una clase d'8h30 a 10h00 y llueu otra de 10h00 a 11h30. Total del llunes, 3 hores. El martes mesmu horariu (total del martes: 3 hores); el miércoles nun pasa pela facultá, y el xueves tien tutoríes (a les que naide nun vien), poro, tien que tar enzarráu nel so despachu ente 1 y 2 hores (vamos ser bonos y poné-y 2 en cuenta d'una):

Díes de trabayu (de dir a la universidá): 3 de 7 que tien una selmana.

Total d'Hores: 8 hores selmanales (nuna selmana esti puntu tien les mesmes hores qu'un trabayador normal nun día).

XORNAL:

 El sueldu ye variable, pero contái más de 2000€ nel casu de profesores titulares (funcionariáu) y los catedráticos puen duplicar esa cantidá fácilmente...

Ganen muncho más que bien de profesiones, por esi gran trabayu que supón dir a la facultá 8 hores selmanales! Demientres que nes Medies, los profesores trabayen de media unes 18 hores, y na primeria a estes hores hai qu'añedir les 4 hores selmanales d'"esclusiva", que coloquen davezu tres de les hores llectives.

INVESTIGACIÓN:

Tapezse na so xera investigadora y xustifícase, el gastu tan importante que son pal estáu; pero lo cierto ye que nun hai denguna obligación per parte d'ellos d'investigar (en toes eses hores que tienen llibres); namái qu'hai qu'investigar si quieren cobrar los míticos sexenios y trienios; esto ye: más perres.

 Poro, una persona que nun quiera facer nada d'investigación y tenga yá'l calter de profesor titular, nun va tener obligación dala d'investigar o facer nada, namái que si quier cobrar más entá del estáu.

VENTAYES AÑEDÍES:

Evidentemente, los congresos y viaxes pel mundiu, unos en Méxicu, otros en Nueva York, dellos pa Toquio... nun los paguen ellos, van a gastos pagaos a contar siempres lo mesmo. Ye curioso equí observar cómo hai ente esta casta superior un mecanismu d'aida desendolcáu; que son unes redes de sofitu inter-estatales; nes qu'un profesor de Madrid invita a unes xornaes a un colega d'Oxford, otru de Münich va invitalos a los dos... En caduna d'estes invitaciones, la universidá receutora fai una bona tresferencia contable a les arques o cuentes de los invitaos, y a la fin queden unes por otres y benefíciense los unos a los otros.

Ye asina como furrula. Anque tamién, podríemos analizar el papel de les conferencies: Una conferencia, pal que nun lo sepia, ye cuando una universidá invita a un profesor (pue ser de la mesma universidá o d'otra) a dar una clase énte un auditoriu sobre un tema. Esti tema pue ser perinteresante (hébolos y vilos) o pue llimitase a ser contar ónde taba y qué facía elli en Mayu del 68 (vilos va poco). Nestes conferencies, procédense a inyecciones de capital nes cuentes corrientes, anque dacuando namái que-yos sirven pa quitase de delantre una clase. Lo llamentable ye qu'en munches ocasiones, los temes son tan irrelevantes pa la comunidá universitaria, que sumando profesores y alumnáu nun hai más de 20 persones... (Eso sí, el pagu produzse igual con arreglu a los nuesos impuestos).

CALIDÁ:

Podría pensase, o esperase d'una persona que trabaya nuna selmana lo qu'una persona normal trabaya nun día. D'una persona que cobra por falar de lo que-y dea pola gana en cnferencies, que va a gastos pagaos viaxando pel mundiu de conferencia en congresu y tiro porque me toca, lo menos que podría facer, lo menos que-y podíemos pidir, ye que corrixere los esámenes o que diere bien les sos clases: NON!

Nun-y pidáis lo imposible. Hai dellos proefsores que nun tienen vergoña dala en reconocer qu'ellos nun corrixen esámenes, qu'eso ye xera del becariu. Otros nun los corrixen, piérdenlos, o llegues al so despachu y decáteste que nun fixeron nada. Hailos que presumen de correxir 50 esámenes (media de 5 fueyes per esame, total 250 fueyes) d'un día pa otru... Y que, casualmente, apreben y suspenden metá y metá. Otros namái que lleen el llibru en clase, y hailos qu'empleguen una clase de socioloxía xeneral en falar de qu'un día diba elli pela Casa de Campo y entró-y una puta en coche...

Tamién hai una profesora, anguaño n'escedencia y trabayando en política, que, siendo CADERALGA DE CIENCIES POLÍTIQUES; permitíase denomar a les eleiciones xenerales españoles (o llexislatives), "eleiciones a presidente del gobiernu"; que nun sabe cuantos diputaos tien el congresu de los diputaos, y que me dixo en clase, que la Monarquía eleutiva ye daqué que nunca nun esistió, que yera dalgo teórico ensin exemplos...

Abegoso? Increyible? Xúrolo y pueo ponevos casos de toes eses coses, amás de testimonios de bien de xente na mio facultá... (He almitir qu'hai otros profesores que son mui bonos y eficientes, por desgracia, son los menos)

CASTA DOMINANTE:

Amás de pagase unos a otros conferencies coles perres de toos, amás de permitise'l lluxu de nun dar clase, de falar de lo que-yos dea pola gana, de nun correxir esámenes, exercen de braera castra dominante. Nun ye que, como la nobleza na edá media, mos impongan nada a nós. Non... namás que paga-yos el chiringu. ¿Decatáisvos de que nunca hebo nenguna reforma que racionalizare la universidá? Si un profesor trabaya 6 hores, nun diba ser más lóxico que de cada 3 profesores, quitáremos 2 y punxéremos a trabayar al terceru 18 hores a la selmana (que nun son munches, muncho más llevadero que da-yos clase a los de la ESO)... Pero non. Estes propuestes nun salen, estes propuestes nun se faen nuna universidá que tien 2 bedeles per planta y turnu pa tar faciendo crucigrames o "sudokus", qu'en munches ocasiones son allegaos a los propios profesores...

Si queréis ver lo de casta dominante, nun hai más que pasase pela wikipedia: nel gobiernu d'Aznar, por exemplu, Ana Palacio, José María Michavila, Pilar del Castillo, o Cristóbal Montoro... (amás d'otros que namái que yeren diputaos, y non ministros). Nel que tenemos agora, amás de ZP, habría qu'añedir a Mercedes Cabrera, Juan Fernando López Aguilar, José Bono, Rubalcaba, Magdalena Álvarez, Carmen Calvo, César Antonio Molina, Bernat Soria, Cristina Narbona, María Antonia Trujillo, Miguel Sebastián o Carme Chacón...

 Son o nun son una mafia? Va votar o proponer esa xente daqué qu'altere'l so status quo? Van facer daqué porque la universidá del estáu español seya una universidá coherente, racional y na que la xente nun viva de papu?

Evidentemente, non.

Hai que reconocer que tar tolos díes na uiqui faciendo artículos cansa. Y que comprometese con ún mesmu a facer ún tolos díes, o una decena a la selmana o ún llargu al mes ye difícil de cumplir, porque naide nun te paga...

¿Por qué non comprometese a dalgo?

Cada vegada que na rede, citemos daqué de la uiqui (bien a un asturianu, bien a un foriatu) que nun tenga tamién una versión n'asturianu, comprometenos a tornar la páxina a la versión asturiana. Güei fíxelo col artículu español del Hebréu porque cité-ylu al Trasgu d'Areces nel so blogue. Taría bien que fixéremos eso... anímovos a ello, y vais ver como bien ceo la cosa avanza, porque tornamos coses que pa nós son útiles oxetivamente.

Échase'l pieslle pola oficialidá del asturianu.