Agora ye'l Tíbet el que sal nos medios, va dellos meses foi Myannmar... (Alcuérdase daquién?), llueu tán tolos díes colo d'árabes y xudíos, dacuando falen d'África (d'una de les munches coses que pasen ehí), etcétera, etcétera...

Ye murnio que Carla Bruni ocupe más titulares que'l Tíbet, pero más murnio ye que seya necesario que muerran persones pa que la llucha tibetana pola independencia seya reconocida n'Occidente. Murnio ye tamién que los EE.XX. quiten a China de los países que nun respeten los drechos humanos (magar qu'esto seya comprensible, pos tres de lo de Guantánamo y les prisiones ocultes nun tien munchu xacíu qu'ellos vaigan diciendo quién ye bonu y quién non).

 Hebo siempres dellos países que m'interesaron, estos países asiáticos non-costeros, que nin son industriales, nin tán tan empodrecíos pola cultura occidental como Xapón, les Corees, China, Indonesia. Mongolia, Nepal, el Tibet, cuántos países, cuánta hestoria que nin sabemos, nin vamos saber nunca y que nin damos en clase los europeos...

Esi eurocentrismu, qu'entama dende les coses más básiques (un mapamundi con Europa occidental en mediu d'una tierra que nin tien arriba nin abaxo, sinón que ye esférica) y sigui pelo que son los medios de comunicación... Vamos formando un imaxinariu raru, onde namái que Grecia y Roma son referentes, onde quedamos embelesaos mirando la edá media de los Reis ÁStures y allabamos les cortes y la filosofía de Santo Tomás, pero escaecémonos de qu'allende los Urales yá había una civilización (China) onde los puestos nun los daba'l sangre nin les perres, sinón les oposiciones (cosa qu'equí aínda güei pasa a medies).

L'eurocentrismu, o catetismu, aporta n'España a otros estremos... l'otru día taba delantre d'una máquina dixital pa revelar semeyes, y ello yera qu'había delles banderes pa los idiomes: la d'España pal castellán, la de Francia pal francés, la del Reinu Xuníu pal inglés...  y la de Brasil pal Portugués. Paez normal, pero nun lo ye, y esi ye'l puntu de despreciu, de desconocencia al que s'aporta pa col país vecín. Estúdiase la Revolución Francesa, pero non Cravos, estúdiase a Napoleón, pero non a Enrique'l Navegante... y asina con too.

Lo dicho, dos díes más de Tibetanismu, y yá tará pa cayer pa siempres nel pozu l'escaezu. Como tantes y tantes coses. Y la desconocencia del otru ye la primera piedra pa contruyir l'odiu...