Nun ye casualidá que la pallabra tresformar entame per un númberu nel nuesu idioma. Y ello ye que p'afalar el cambeu ye necesario construyir (o formar) trés coses: Economía, Cultura y Política.

Asturies, mesmo qu'España o Europa entero, necesira formales, y ello habría d'entamar por facer una masa crítica moza qu'anguaño nun esiste, nun esiste nin masa (esti sí ye un país pa vieyos, al contrario que na película), nin muncho menos crítica.

Hai dellos mozos desperdigaos, chiscaos pel país como les gotes nun cristal, que les más de les vueltes ocúpense del coche, la paga, la disco, l'aspeutu físiscu... etc. Clientes d'una sociedá de consumu qu'afita les sos ferramientes de caltenimientu d'estructures perdayuri: Anuncies, medios de comunicación, sistema educativu acríticu, llinguaxe "políticamente correutu" (Esto cabero cuido que foi lo peor que-y pasó al mundiu políticu, o la espresión cimera de la nuesa sociedá).

Agora bien, la primer entruga ye, cómo facer pa formar a esa masa desconeutao de xente pa qu'algamen una conciencia crítica, cómo politizar a la sociedá (non partidizar, sinón politizar nel bon sentíu de la pallabra), cómo facer por qu'esa xente tea formada, interesada na política, esmolecía polos problemes, y, sobre manera, que comparta un mesmu interés que'l de nueso polos problemes d'Asturies.

Nun ye una tarea fácil, y yo nun voi apurrir recetes máxiques porque nun les hai, o si les hai nun les teo. Namái quixera dende esti requexu, poder contribuyir a señalar, pa min, la direición qu'habría de tomase o los puntos d'interés colos qu'habría de contase na formación d'esta masa. Una sociedá tien, simplificando la teoría marxista, tres estayes: Economía, Cultura, y Política. Nun podemos pretender un cambeu na política operando namái que na cultura, nin podemos facer posible un cambeu na cultura operando namái que na política, ye necesario curiar les tres estayes, y, sobre manera, facer por controlar la estaya económica, que foi siempres la de más difícil control.

Na cultura, la mocedá europeo mira nun gran porcentax pa los EE.XX. nun da más que seyan pro o anti-yanquis o que nun-yos dea más, pero'l modelu qu'aporta, el modelu que viende ye esi: L'inglés como la llingua que se deprende nes canciones, les películes de Hollywood, los xuegos d'ordenador etcétera. Ye una macrocultura na que tamos enxertos toos pa bien o pa mal, y que xenera unes grandes dósis d'atractivu pa una faza de población grande...

¿Qué alternatives plantegar? Frente a ello, namái qu'hai dos cultures alternatives, la reaccionaria o tradicional, que diba ser l'islám o ciertos nacionalismos, y la d'esquierdes, que ye la única que politiza na sociedá: El gafapastismu, los pañuelos palestinos, los mitos "Palestina ye bona, Israel Malu", "EEXX ye puxarra", "La Paz penriba de too", "Toos somos hermanos nel tema de la emigración", "Toos y toes, guapos y guapes, muyeres y muyeros" nel tema de la igualdá...

Lo mesmo una qu'otra, son cultures en crisis, la hexemóniga por mor de que la hexemonía yanqui va camín de desapaecer, la cultura de la esquierda por mor de que la esquierda va desapaeciendo nuna sociedá onde toos mos consideramos burgueses (magar que munchos ganen menos de 1500 al mes) y por mor del llinguax políticamente correutu nun mos reconocemos nesi espeyu de la clas obrera.

Frente a esto, si queremos tresformar, fai falta otru suañu sobre'l que facer la casa pola que naguamos. L'American Way of Life, la nevera, la casa, los dos coches, la televisión, les hamburgueses, el béisbol y l'individualismu onde toos somos diferentes foron los componentes d'esi suañu burgués que tantu prestaba y que por eso cuayó...

L'otru suañu, el de la esquierda, vendíase a xente a la que, por H o por B, nun pensaba tanto na riqueza material como na inmaterial y podría tener como ellementos configuradores les 8 hores diaries, los 30 díes de vacancies añales, el sindicatu, la fuelga, el compañerismu, l'amistá y el coleutivismu onde toos somos hermanos.

Dambos fracasaron o tán pa ello y ye por ello que se fai necesario poner cimientu a la casa que queremos facer pa esta sociedá. Hai qu'analizar lo que mos presta y lo que non, lo que queremos tresformar y lo que non, y nun se llimitar namái qu'a siguir vieyos suaños per vieyes víes, sinón a pensar nueves víes pa nuevos suaños. Ye'l propiu suañu'l que perdimos. Nun ye que nun heba ferramientes pal suañu, ehí les tenemos, el sufraxu universal, la iniciativa privada (una empresa ente unos cuantos pue facese, un periódicu tamién, etc etc) lo que fai falta son suaños, proyeutos, suaños nuevos que seyan pa ilusionar a mayoríes y que seyan pa mover a persones.

Na política del eslógan, na patria del titular de prensa, fai falta un discursu que conmueva, un suañu que faiga llorar d'emoción, un daqué de romanticismu que nun sepia a vieyo, nun ye un rumbu lo que buscamos, sinón un destín...