Va tiempu aportóme al corréu lleutrónicu un chiste que falaba de la edá de los países, facía comparanza de los estremaos estaos con etapes de la vida humana (China yera una vieya, España una cuarentona, EEXX un adolescente revoltosu que-yos pegaba a los otros adolescentes...).

 Alcuérdome d'esto porque ye bien aplicable a Asturies. Y ello ye que los países son construiciones sociales, y la sociedá ta fecha de persones, poro, nun ye mui difícil facer comparanza ente unes y otra... Mesmo que na vida, hai etapes pa cada cosa. Y si tu a un rapaz de 20 años, fáles-y de que s'emancipe de casa, igual te diz que sí o lo mesmo dizte que non, pero de xuru que si-y fales d'emancipase a los 10 ó a los 40 nun te va dar la mesma rempuesta. La madurez de les persones ye una de les causes de qu'ún quiera o non la emancipación.

D'esta miente, ún va querer la emancipación en sintiéndose fuerte, en sintiendo que nun necesita pa nada (o necesítalu poco) al ser o ente del que depende, y va tarrecer la independencia cuando sienta qu'ensin esi ente o ensin esi ser nun ye nada na vida. Poro, un guah.e de 4 años, nun va dir a nenyures ensin la má, un guah.e de 5 años, va prestá-y pola vida amosar a la xente que sabe atase los zapatos, que nun se mexa nin se caga na cama, que ye quien a lleer y escribir por sigo mesmu (y nun requier a la so má), al empar qu'un home de 30 años va querer facelo too y nun va consentir que los sos pás o naide-y faiga nada o-y diga qué tien y qué nun tien que facer. (Otra cosa son los alcuerdos soberanos ente dos seres emancipaos, como'l contratar un emplegáu del llar).

 Asturies ye un rapacín d'ente 5 y 8 años. Préstanos tener la nuesa autonomía, el nuesu principaducu, xugar a ser grandes o a los papás y les mamás falando d'estatutos, cola bandera, l'himnu y eses coses coles que xueguen los grandes.. Somos el guah.e que ve al pá conducir y quier conducir, que ve a los pás falar col móvil y présta-y falar col móvil... pero somos esi guah.e que ye'l mesmu que tarrez quedase solu en casa, que tien mieu d'enfrentase a estraños, que nun quier pasar más de X tiempu ensin la so familia... Somos inmaduros dafechu.

Demientres que Cataluña ye un mozu de 20 años, que ta faciendo la carrera y namái que necesita a la so tutora llegal (España) pa que-y pague la carrera (mercáu) y en pagándo-yla cola, Galicia ye un rapaz de 14 años que va per esi camín pero al qu'aínda-y queda... o'l País Vascu ye otru adolescente revoltosu que dacuando quier colar dacuando non y arma espolinos... nós somos esto. Y diréis: "podría ser peor, podríemos ser Aragoneses y tar felices atándomos los cordones..." pero ye una situación murnia por demás.

Ye por esto qu'enantes de nada, hai que se decatar de quién ye'l públicu del nuesu mensaxe, porque esi pueblu asturianu ta ehí xugando a ser mayor pa unes coses (simbóliques: banderes ya himnos) pero nun tien la responsabilidá nin el compromisu d'un home o muyer adultu pa otres coses (falar la llingua, drechos d'autodetermín...) mesmo qu'el guah.e que quier un móvil de plásticu pero con tal de que dea'l pegu, nun-y da más que furrule o non, Asturies igual, demientres que tenga una banderuca y un himnu qu'usar como'l móvil de plásticu, va da-y igual que nun heba batería (o llingua) pa falar per él. Poro, hai que se decatar más ceo que sero de la imposibilidá de vendé-y a un guah.e de 7 años un productu pensáu pa ún de 20.

Si ún tien 20 años, pue sentase a falar de beques, d'oposiciones, de dir d'interrail colos amigos... Si tienes 30 pues entamar a pensar en montar un pisu en propiedá... Pero estes coses, si ún tien 8 años, quéden-y grandes, sónen-y a Chinu, sábe ún qu'esisten pero nun-yos da importancia, porque pal guah.ín d'8 nun son importantes, y les sos prioridaes son bien estremaes. Igual qu'el sexu, pensái na importancia que-y dabeis con 8 años y na que-y dabes con 4 ó 5 más...

 El mio conseyu ye mui fácil: Faigamos qu'esi guah.e d'ocho años disfrute la so infancia, y pase a nueve, de nueve a diez, de diez a once... afalemos esa progresividá y faigamos porque pague la pena esa "aventura del medrar", nun queramos quitá-y la infancia a un guah.e d'ocho años pa meté-y na tiesta problemes y coses d'ún de 20... Seliquino seliquino, pasu ente pasu, y esi ye'l camín...