Vais perdoname que-y copie una fras al blogue de González y González: "Hai munchu enfotáu nesa España suañada y falsa, castellana de fala, flamenca ya imperial", pero hai díes nos que nun aguantes más. Onde paez que la xente alrodiu d'ún aínda nun quixo sortir de la cueva, onde nun apares d'oyer fataes estremaes enllenes d'españolismu del ranciu, d'esi puercón qu'hai agora que mazcaritáu de non-nacionalismu, o progresismu dáseles de bonu, d'esi españolismu onde nun pagar lo mesmo qu'un castellanu ye insolidariu pero nun pagar lo mesmo qu'un guineanu ye cosa estremada. D'esi onde les llingües nun dexen de ser más que dialeutos del castellán, anque-yos preste dicir que tán al favor de toes y que toes son tan llingües como l'español, pero a la hora la verdá vése-yos el plumeru  y si fales de quitá-y la oficialidá al español onde nun ye llingua propia mátente, y si propones poner l'asturianu oficial en Toledo mírente como un alien.

Toi fartu d'esta xenticaya, medrao a la vera Telemadrid, n o nel estranxeru qu'hasta emigraos o retornaos hai qu'opinen, xulguen y dicen de too y falen ex-catedra. A la solera'l neofacismu tapecíu, enguedeyáu en griesques pola llibertá de milenta pueblos que tan aende: Palestina, Líbano, Tíbet... toles lluches válen-yos, menos la de nueso.

De xente que te mira penriba'l costazu, de xente que xulga y da y reparte y critica y pega y pon y quita y fala y asela y mexa y corre y cuspe y lladra, de xente que fala de too pa nun dicir nada, de xente que fala de lo que nun sabe, de xente que va de cosmopolitan pela vida, de viaxaos y reviaxaos pero que tán enllenos de complexos y son los más pueblerinos del mundiu, d'imperialistes castellanos, que nun ye otra l'españolismu...

Y ye que cada día que faigo por creyer na españa chupiguai d'IX, esa onde toos somos iguales en drechos y deberes, onde les identidaes de toos trátense igual... vien un soplapolles a esconsoname y amosame qu'eso nun ye más qu'un mal suañu, y que na vida namái qu'hai dos escoyetes (préstente o non) Independencia o Sumisión, glayar o aselar, falar o repitir.

Yo nun quiero ser d'una patria que nun conoz Asturies, yo nun quiero ser d'un pueblu que nun conoz la mio llingüa, yo nun quiero facer parte d'esti teatru, nun quiero llamar "compatriota" a ún que nun pisó Uviéu, nun quiero llamar paisanu (nel sen castellanu) a ún que nun sintió a un vieyu falar cabu un horru, nun quiero, nun paso, nun aceuto ser miembru d'una ciudadanía que ñega lo que ye de nueso, que mos innora, que nun sabe de nós pero a la que siempre-y sobren pallabres pa dicinos, pa mandanos, pa determinanos y opinar no que facemos y nun facemos, no que somos, no que fuimos y no qu'hemos y podemos ser...