La Islla de Mann asoleya sellos, ún d'ellos cola bandera d'Asturies y una frase n'asturianu. Va ser el primer sellu de cursu llegal que tenga una frase na llingua d'esti pequeñu país. Y, casualmente, nun lu mandó facer l'estáu nel que tamos enxertos.

L'otru día, contáronme, que nun concursu de Cuatro (canal sociata) entrugaben a la xente pol "dialecto que se habla en asturias (sic)"... Igual de zoquetes los qu'entrugaben que los que respondíen... y mientras esto pasa nel estáu al que-y debemos... ¿Qué-y debemos? Yo nun-y debo nada. Demientres que l'estáu nel que tamos enxertos danos el llombu, pasa de nós, desprecia la nuesa llingua, el nuesu pesu políticu, la nuesa cultura y los nuesos intereses en forma de llinies elléutriques canceroses o de centrales de ciclu combináu, un paisín, diminutu, aínda más pequeñu qu'esti, a más de 1000 quilómetros asoleya un sellu con una frase n'asturianu.

¿Por qué ye que nun país como Mann o como Escocia, onde lo único que m'axunta a ellos ye la música y la raza (ellementos más bien febles pa cualaquier cosa y más pa un estáu)? Por qué ún siéntese más en casa n'Edimburgu, onde siente un cantar que yá tien sentío nes cais d'Uviéu qu'en Madrid? ¿Por qué l'estáu mos da la espalda? Y sobre manera: ¿Por qué tenemos tantu aguante que mos quedamos como tamos? 

Nun quiero nada d'esti estáu, y nun ye que nun lo quiera porque l'estáu me dea noxu "per se"; siéntome innoráu, discrimináu, desconocíu, estranxeru... somos los negros d'iberia, aquellos que nun tienen drechos, aquellos con una llingua qu'esmolez más al gobiernu d'una islluca nel Mar d'Irlanda más qu'al gobiernu de Madrid con bien de competencies nel nuestru país.

Lo dicho, que si nun hai independencia, quiero facer estáu con Mann.