en defensa del llibru escarabayáu
Entamaron agora una campaña nel mio campus, pa que "respetes los llibros" y que nós, los estudiantes irrespetuosos nun los escarabayemos. Dende equí, que paez que nesti blogue dexo lo políticamente correuto a un llau, voi facer una apoloxía curtia del llibru solliñáu:
Hai xente pa la que paez qu'un llibru ye un oxetu de cultu, un daqué que trespasa les llendes de lo humanoy que tien más d'oxetu celestial y divinu que de ferramienta d'utilidá...
Yo pel momentu nun tuvi la suerte de tener nengún llibru míu asoleyáu, nin lliterariu nin académicu, pero si veo ún y véolu solliñáu diba sentime bien: porque eso amuesa un interés más alló de lo "estándar", una busca d'afondar no que ta ehí y d'entendelo meyor. Nun llibru de testu, cuido yo, el fechu de que tea solliñáu ye perimportante, porque a más d'ún afórra-y trabayu (a min aforrómelo dacuando) que daquién fo per delantre de ti solliñando ye una guía na llectura y una aida perimportante nos momentos nos que'l tiempu ye escasu.
Dende equí aprofito pa da-yos les gracies a toles persones que solliñaron llibros de testu o "qu'entraben nel esame" enantes de min y que valieron pa min y pa cientos de persones.
Esbilla
del.icio.us
Siento nun tar nada d'acuerdu contigo. Y colos llibros de mio (los que pago y tan na mio posesión) sí los sorrayo.
Pero supongo qu'eso que camientes refierse a llibros públicos, ye dicir, de les biblioteques. Yo ehí nun toi d'acuerdu con sorrayalos. Primero porque non tol mundu sabe sorrayar, hai xente que cree que sorraya bien y pa min nun lo fai bien. Los criterios de lo que se tien de sorrayar y lo que non pa facer un bon resumen son un poco suxetivos. Y segundu puntu, al sorrayar y facer anotaciones tamos estropiando'l llibru, queramos o non. Los llibros yá tan espuestos nos biblioteques yá tan espuestos a munchu usu, a pasar per munches manes (non toes cuidadoses), asina que sorrayalos ye face-y feble favor pal so caltenimientu. Como too, ye una opinión.
Yo soi "sorrayadora ensin complexos" colo mío(anque nunca se dio'l casu de que sorrayare un llibru "lliterariu"), anque toi con Ricardo no de los llibros de les biblioteques. Pero hai coses que nun tienen nome... http://palabruques.blogspot.com/2007/06/un-casu-dasesinatu.html
Y al contrariu que tu, nun pueo estudiar por un testu sorrayáu por otra persona. ¡Caún ye caún y k2 una piragua!
Un saludu
Una aclaración: Yo nunca nun solliñé un llibru que nun fore míu... Que llueu soi yo'l malu, y nun lo faigo por xente como vós :-P Pero allégrome cuando sorrayaron el llibru primero de min... :-)