Una vegada, un embaxador, menos esperimentáu y más mozu, nel primer añu de destín nel estranxeru, suañó, a la calor de lo que deprendía ende y de la teoría, que siempres ye mui guapa, cola posibilidá d'algamar la xuntura de tol asturianismu políticu alrodiu d'unos mínimos y d'un cabezaleru escoyíu nunes eleiciones primaries abiertes a tol asturianismu (qu'al empar sirvieren pa recaudar fondos)...

El proyeutu yera guapu, y el casu ye qu'agora sigui viéndolu guapu y necesariu... Igual un día, el tiempu da-y la razón a esi embaxador tan mozu, pero l'embaxador nun quería tener razón, nin protagonismu, nin perres, nin poltrona... (Eses 4 coses poles que mata y muerre la "clase política" asturianista). L'embaxador yera un idealista, pero lo murnio d'ello, nun ye que l'embaxador fuere un idealista, yera que l'embaxador yera tan idealista como la inmensa mayoría de los sos conciudadanos, qu'igual nun facíen nada (nin faen), pero buscaben lo mesmo que él...

L'embaxador intentólo, ensin ésitu, y tien la conciencia tranquila; hailos que busquen lo mesmo que él y nun lo intentaron ¿Tendrán la conciencia tranquila? Espérolo.

Lo grave ye que, con tolo que pasó, esi embaxador, non tan mozu, piensa lo que pensó va 2 años puntu por puntu...

(Calca equí pa ver la entrevista a Asturies Ciudadana que-y fexo'l Trasgu, esi gran cronista del asturianismu)