Fálase muncho siempres d'escritores, de pensadores, de periodistes, d'académicos, de músicos de manifestantes que mueven el royu de la llingua y davezu escaecemos a otros colalboradores qu'anque son menos numbéricamente tienen la so importancia y prevóquennos una sorrisa cuando bien poques razones hai pa sorrir.

 Ún ye Neto, l'archiconocíu collaborador de La Nueva y de Les Noticies, y l'otru Alberto Vázquez, qu'escribe-pinta más pa xente del royu. Quixi apurrir xunta esti mensaxe una semeya d'una de les tires que más me prestó (nun ye que nun les heba meyores, que les hai, namás que féxome gracia y alcordéme del nome del puticlú de Llanes, el Hollywood, pel que pasaron dellos collacios de clas - o dixeron tener pasao- )

Nun sé por qué nun se considera'l cómic como otra disciplina más de les artes al mesmu altor que la pintura, la narrativa, la poesía, la música o'l cine... En verdá, tien munchos ellementos comunes col cine y creyo qu'axunta toles carauterístiques que tien que tener un arte: Ye una suerte d'amestadura ente'l teatru y la pintura, un cine ensin movimientu pero que ta igual de vivu que les otres.

¿Qué ye d'una infancia ensin los llibros de Tintín, Astérix y Lucky Luck? (He reconocer qu'a min Spirou, Mortadelo y Zipi zape nun me prestaben nada) Nun quixere que'l mio guah.e si dalgun día lu tengo medrare ensin conocer a Tornasol, a Hernández y Fernández, los cagamentos del capitán Haddock o les intrigues polítiques de Sildavia y Borduria... Nun veo por qué hai un llugar pal premiu, pal renome d'autores como J.K. Rowling, García Márquez, Botero, Picasso... y nun lu hai pa Hergé, Morris, Uderzo o Goscinny.

Igual "Domno" de J.A. Marinas nun ta al altor d'Hergé (personalmente nun me gusten los cómics d'anguaño onde vese tanto'l pasu del Ordenador), pero ye nuestru y merez el mesmu espaciu (o más) que bien d'autores de la "lliteratura serio" (Poesía, Novela y Teatru). Lo dicho, que nunca naide s'alcuerda de les caricatures de los periódicos, que finen por enllenar bien de páxines nos llibros d'hestoria (los franceses polo que vi nos mios llibros teníanles mui bones nel XIX), pero yo alcuérdome de Neto y d'Alberto Vázquez. Diba ser murnio nun s'alcordar de xente d'esti talentu (¿¿o nun ye talentu sacar una risa d'una situación llaceriosa??) namái que cuando muerren y naide nun-yos reconoza en vida el so valir, que ye mui grande.