Yo soi d'Uviéu, y masque seya la ciudá menos asturiana d'Asturies - por desgracia - sigui siendo onde más m'afayo y nun la cambiaba nin por Llanes, nin por Mieres, Xixón o les cuenques...

De sobra sabrá'l que me llea que nun trago Madrid, y qu'odio la mentalidá que paez que trescala ellí a la mayoría de la xente (Provinciano, creyío, egocéntrico...); la españa cañí de la "lengua común" y de Rosa Díez. Creyo que Rosa Díez ye la política que más representa la mentalidá madrilana.

Sicasí, hai una ciudá nesta península del Occidente d'Europa - de les munches que conozo - que me presta tanto o casi que tanto como Uviéu: Lisboa. Ye yá la segunda vez que voi, esta fin de selmana (por eso nun actualicé), y ehí tuvi, esfrutando del Fado, de la brisa de la mar, del mercáu na Praça do Comerço, de la que ye pa min la llingua más guapa del mundu tres de l'Occitanu prenunciáu al mou de la Provenza. Prauticando portugués colos taxistes faches (hailos tamién) y falando de la Revolução dos Cravos y de cómo pa él agora nun hai llibertá y hai menos seguridá nes cais... Lisboa, Portugal, nun dexen de tener l'encantu del vieyu reinu ibéricu que nin foi oxetu nin suxetu de conquista (na península), un espeyu o realidá política (pa los gallegos tamién cultural) de lo que sedríemos anguaño de dir per otros caminos la hestoria. Siéntolo, nun soi a escapar del magnetismu de la hestoria-ficción. 

Los portugueses, a lo menos la impresión que me dieron, ye que son persones humildes, nada babayes, qu'amen la so tierra y que n'ocasiones, achanten un poco cuando llega l'español prepotente que quier que-y falen na so llingua y nin "Bom Dia/Obrigado" ye a dicir. Talamente que nós. Ye pa min la tierra de la saudade (señardá), non pol fado nin porque anecien en repitilo, nin porque-y dediquen una cai "Rua da Saudade"... Sinón porque ye eso: "lembrança triste e suave de pessoas ou coisas distantes ou extintas, acompanhada do desejo de as tornar a ver ou a possuir"... Alcordanza de  lo que ye tener un país nesta península, al pie del Atlánticu, llibre nel sen más fondu de la pallabra, que mira arguyosu al futuru y onde'l pueblu ye realidá y non utopía. Onde pues sentir un fado mirando a la mar cola lluna en cielu...

Quédame Miranda, pal 21 d'Agostu, primero de marchar pa Canadá y los Estaos Xuníos. Un viaxe de pelegrinación que tenía que ser obligáu pa tolos asturianos del royu. Por fortuna voi tener guía, el mio amigu Mirandés a quien-y llevaré un llibru... Yá vos contaré d'ellí y de los llibros y CD's n'asturianu (de Miranda) que seya a mercar y algamar.

La semeya que punxi gustóme polo que tien de política y de post-moderna, pensé en poner la típica postal, pero gustóme más esto.