Sorprendióme llegar va dos díes a Madrid y descubrir nada menos que 9 comentarios al mio últimu post. Poro, y como hai munches coses na mesa, voi abrir otru post.

La mio opinion ye la de comentariu que firma "Mordred", yo pienso igual qu'él no d'Unidá: "un proyeutu abiertu a la sociedá, de futuru y de xuntanza". Como diz Jesusito hai que buscar la manera de que la xente d'otres formaciones s'indentifique col proyeutu.

Nun se pue facer un proyeutu "buscando un espaciu propiu", si yo faigo'l partíu "nacional socialista astur", el "partíu comunista de les tierres astures", tamién son un espaciu propiu, pero nun son un espaciu común. La dialéutica equí ta ente l'"espaciu propiu" y l'"espaciu común".

L'espaciu propiu ye'l de quien precisa identificase, autoafirmase, etiquetase, especificase y facese más únicu ya indivisible nesta sociedá. L'espaciu común ye o pue ser llugar de referencia pa una sociedá. Son dos cares d'una mesma moneda, n'efeutu, tolos partíos precisen d'espacios propios y d'espacios comunes. Y bien podría esteblecese qu'a mayor espaciu común menor espaciu propiu, hasta'l puntu de que los grandes partíos (PP y PSOE) nun tienen espacios propios, sinón que furrulen a golpe d'encuesa faciendo o nun faciendo coses según lo qu'indiquen les variables sociolóxiques. Nel otru estremu de la cuerda, taría Andecha Astur, por exemplu, que ye un espaciu tan propiu y tan poco común (o raru) qu'acaba por dar una socioloxía particular, un sistema de creencies, de visión políica, d'análisis y hasta de llingua, dicen algunos que falen d'"andechés".

Pa min, l'asturianismu habría de se mover ente esos dos espacios, nun ye fácil, pero ye la esencia de lo político. Escaecer l'espaciu propiu y metese de lleno nel común lleva a la des-ideoloxización, y escaecer l'espaciu común enzarrándose nel propiu lleva a la marxinalidá, la intransixencia y les práutiques cuasi-seutaries.

L'espaciu propiu del nacionalismu, y dalgo d'esto fala Germán Abad na entrevista, anque enquivocáu dafechu, ye'l del asturianismu cultural. Él dicía (y nun cito testualmente, porque los de Les Noticies dixital quitaron la entrevista) que "Asturianistes culturales puen ser toos" pero qu'asturianiestes políticos son la "esquierda nacionalista"...  Ye un erru que'l proyeutu d'asturianismu políticu nun faiga por atropar a la xente del asturianismu cultural. L'asturianismu cultural ye un espaciu común (onde confluyen dende andecheses como David Rivas a xente del PP como Humberto Gonzali, pasando per Xuan Xosé, xente d'IX y d'UNA, amás de xente non-militante...); y al empar ye un espaciu propiu que s'identifica con una serie de llendes, mui poco marcaes, del restu de la sociedá (xente qu'usa l'asturianu, que s'esmolez por Asturies... etc).

Afortunadamente a naide-y dio tovía por repartir carnés d'asturianista cultural, lo qu'igual desplica los grandes ésitos d'esti movimientu que va dende Hevia a Dixebra, dende Gonzali a Rivas, dende Bello a Darréu... Si vamos a facer l'asturianismu políticu dándo-y el llombu al cultural, vamos daos. Si agora resulta qu'en cuenta de tender pontes que vaigan de Bello a Darréu, de Gonzali a Rivas o d'Hevia a Dixebra; lo que vamos facer ye parcelar y marcar el territoriu como un perru mexando, vamos daos. L'asturianismu políticu debería de facer por atropar el votu del asturianismu cultural y amás de xente de fora del asturianismu. Esto ye, nun se trata de facer un "partíu pola oficialidá"; trátase de facer un "partíu polos problemes d'asturies"; nos qu'un mui importante ye la oficialidá, pero onde tamién hai otros como la emigración, la perda de capital humano... etc.

La pallabra del asturianismu políticu que más lu defina tien que ser "abiertu"; abiertu, diría yo, a toles persones que quieren tresformar lo qu'hai agora, progresista nel sentíu de progresar y d'acabar col modelu d'anguaño. N'Asturies nun hai una guerra asturies-españa, nun hai blancos y negros, bonos y malos. Hai grises, y por fuercia tenemos que ser grises... Vamos a meté-y un poco de blanco al gris pa salir d'esti panorama tan prieto qu'hai, pero hai que ser grises. Lo demás ye simplismu ya infantilismu o complexu de nun se sabe bien qué y querer andar etiquetándose...

La edá de les etiquetes dicen que son los 15 años, cuando la xente se viste d'una marca o d'otra y diz con arguyu "yo soi comunista" o "yo soi nacionalista" o lo que seya... Pero si queremos facer un proyeutu políticu pa xente mayor, pos nun podemos siguir pela vía andecha astur/germán abad.

Entrugábame un anónimu que qué opinión tenía yo del llamamientu conxuntu d'AA pa la mani: Pues que nun ye creyíble. Una organización que nun firma un manifiestu tan elemental, neutru y necesariu como'l del CAO (que sí firmaron el restu d'organizaciones asturianistes) nun tien credibilidá pa pidir nada "común" porque ellos esclúyense de la iniciativa más "común" qu'hai nel asturianismu.

Yá aventurándome un poco más, diría que ye echar gasolina al motor internu: Quedar énte la militancia como "negociador y conciliador" y como naide va aceutar una ufierta asina d'un partíu que se comporta asina, vender a la militancia-relixosa el discursu de "¡¡son ellos!!!" (los que nun quieren la unidá, los que nun quieren lluchar por Asturies... etcétera). L'esquema d'AA ye mui fácil de ver, o yes de los nuestros (y faes lo que nós) o yes l'enemigu. Pena que della xente marche d'AA pa facer lo mesmo na UNA...