Una de les coses que más me presten de les rellaciones internacionales ye que, masque ún sepia y seya consciente de que nun tien razón, tien que facer y fai lo meyor pal so estáu. Nes RRII podemos reconocer (pa nós mesmos, claro) que l'otru tien razón y facer lo posible por nun-y la dar. Por exemplu, cola tema de les armes nucleares n'Irán, el mesmu drechu ha tener Irán que China, España, los EEXX o Irlanda en teneles, pero fáense polítiques y presiones pa evitalo... El porqué ye bien fácil d'entender: Les armes nucleares en manes d'un réxime islamista son un peligru.

Pero esto, nun ye que pase namái que nes rellaciones internacionales ente estaos, tamién pasa dientro d'un mesmu estáu. Por exemplu, el referendum d'Ibarretxe ye democráticu, llibre... y n'apariencia pa oponese a él nun hai nenguna razón, si ún se considera demócrata. Sicasí, el referendum recúrrese y faise lo posible por boicotealu ¿Por qué? Una vez más la razón d'estáu, que lleva a lluchar pol porgüeyu del estáu escontra lo que ye xusto y percíbese como xusto.

Nun sé cuál ye'l peligru que-y ven PP y PSOE a la oficialidá del Asturianu, pero lo que faen ye un poco lo mesmo: lluchar escontra lo que ye xusto y ye de drechu. Nós, como Irán, debemos ser un peligru, debemos querer tener lo que tienen otros (armes nucleares, llingua propia oficializada...) pa usalo escontra ellos. Igual tanto llamar talibán al militante d'Andecha llevónos a esto o igual venía d'enantes.... Quiciás esta seya la preba mayor de qu'España nun ye una nación: úsase la "raison d'état" escontra una parte de la ciudadanía d'esi estáu. Col referendum los vascos, cola oficialidá los asturianos... Portugal tien dos llingües y ye una nación, pel momentu nun se-y ocurrió oponer una a la otra, quitá-y drechos sinón otorgalos y concedelos. Un mirandés sedrá siempre portugués, porque col tratamientu que-y da a Miranda l'estáu portugués "presta" ser ciudadanu portugués.

N'España per contra, anéciase n'enfrentar a unos colos otros, a una llingua con otra, a una opción con otra... en cuenta d'aplicar na estaya interna la tolerancia, los drechos, la convivencia o la democracia; aplícase la lóxica esterior, la lóxica de la "raison d'état", del xuegu de "suma 0" onde tol avance del otru ye una perda d'ún mesmu. Mentantu la élite política, los Areces y los Ovidios sigan viendo a les minoríes llingüístiques (como los asturianos) o nacionales (como vascos y catalanes) como enemigues, nun habrá nación española nin nada que se-y acerque. Nin arguyu de ser español, nin deseyu de selo. Yo mui poques veces me sentí español o dalgo español na vida, pero les poques, les veces nes que más toleré o aceuté eso foi les veces nes qu'escuchaba'l discursu integrador, tolerante y verdaderamente non-nacionalista d'IU. Evidentemente, nun me creo esi discursu, ye mui guapu pa ser verdá, pero si dalgún día hai na parte española voluntá de "facer país" debería de facese pensando nos intereses y nes idees de les minories nacionales y llingüístiques, non viéndoles como un "mal menor" o como un obstáculu o como dalgo qu'heba que "tolerar". Sinón sintiéndose parte d'elles, empatizando con elles ya identificándose coles sos preocupaciones.

Pena ye que'l "circu políticu" d'esti estáu tea yá montáu d'esa manera, blanco y prieto, bonos y malos, centru y periferia. Pena que dea votos al PP metese con ERC, y a ERC metese col PP, pena que dea votos metese con cataluña en Madrid (pues consecuentemente, dará votos metese con Madrid en Cataluña). Al final lo que pasó ye que montóse un fútbol y nun hai madrid ensin barcelona... naide entiende la identidá española ensin l'odiu/despreciu/tratamientu especial (y cuando digo "tratamientu especial" toi pensando nel tratamientu de los prietos nel XIX que pue resumise na frase "ai, prubín!") pa cola minoría. Nun hai una nación cívica nin hai solidaridá nenguna, nun hai empatía col feble, el feble-minoritariu ye una fiera a esterminar, una viesca peligrosa a evitar o, nel meyor de los casos, un probe indíxena al qu'acutá-y una reserva y tratar con amistá y paternalismu. El feble-minoritariu enxamás ye un igual; nun mos dexen ser españoles, debe ser que somos mui poca cosa pa selo... Bono, nun ye que nun mos dexen, a Michael Jackson naide-y torgaba ser blancu... pero ye que la única alternativa que tenemos pa dexar de selo ye facer como él: arrincanos la piel a cachos...